مىكند . و چه بسا از طرح آن براى ساير افراد احتراز مىنمايد ، زيرا ظروف چه بسا تحمّل تلقّى آن را نداشته باشند .
أميرالمؤمنين عليهالسّلام در تبيين خصائص رسول الله صلّى الله عليه و آله و سلّم در « نهجالبلاغه » خطبهء 104 چنين مىفرمايد :
اختَارَه مِن شَجرةِ الأنبيآءِ وَ مِشكَوةِ الضّيآءِ و ذُؤَابَةِ العَلْيآءِ و سُرَّةِ البطحآءِ و مَصابيحِ الظُّلْمةِ و يَنابيعِ الحِكمَةِ .
« خداى متعال او را از درخت بارور و پربركت سلسله انبياء برگزيد . او همچون مشعلى فروزان ، از جايگاهى بلندمرتبه بود كه از ميان صحراء سر برآورد و چراغهاى تاريكى و چشمههاى جوشان حكمت را از آن خود ساخت . »
أميرالمؤمنين در خصائص رسول خدا مىفرمايد : طَبيبٌ دَوّارٌ بِطبّه . . .
طَبيبٌ دَوّارٌ بِطِبّه ؛ قَد أحْكَمَ مَراهِمَه و أحمَى مَواسِمَه ، يَضَعُ ذلكَ حَيثُ الحاجةُ إليهِ مِن قلوبٍ عُمْىٍ و آذانٍ صُمٍّ و ألْسِنَةٍ بُكْمٍ ؛ مُتَّبِعٌ بِدَوآئِه مَواضعَ الغَفلةِ و مَواطِنَ الحَيْرَة . [ 1 ]
« رسول خدا طبيبى بود بسيار حاذق و متبحّر در مداواى مرضا . بتحقيق كه مرهمها را بسيار سنجيده و متقن در جاى خود قرار مىداد و مواضعى را كه بايد گداخته گردد دقيق مىگداخت ؛ در هر موضع حاجت و نياز آنچه را كه بهترين روش و طريق بود برمىگزيد . دلهاى كور و گوشهاى كر و زبانهاى لال را به صحّت و اعتدال در مىآورد . با داروى شفابخش و حياتبخش خود جايگاه غفلت و جهالت را ويران مىنمود ، و مواضع شكّ و ترديد و حيرت را بر طرف مىنمود . »
آرى ، رسول خدا صلّى الله عليه و آله چنين بود . تشخيص بيمارى را به بهترين نحو ممكن تحصيل مىكرد و داروى خاصّ و منحصر بفرد او را تجويز
هامش
[ 1 ] - نهج البلاغة ، شرح محمّد عبده ، ج 1 ، ص 206