خصوصيّاتى كه در مرحوم انصارى بطور وضوح به چشم مىخورد و من در غير ايشان در طول مدّت عمرم نديدم اين بود كه : نظر ايشان به هر موضوعى تعلّق مىگرفت گرچه مصلحت آن رأى ابتداءً براى افراد نامشخص و مبهم مىنمود ولى بالأخره پس از گذشت زمان معلوم مىشد كه مصلحت و رجحان با همان نظر و رأى ايشان بوده است .
مرحوم والد رضوان الله عليه پس از مدّتى سكوت ضمن تأييد كلام مرحوم سبزوارى فرمودند : ولى مسأله و مطلب درباره حضرت آقاى حاج سيّد هاشم جور ديگر است و با ايشان خيلى تفاوت دارد . مسأله در مورد حضرت حدّاد به اين نحو است كه كلام ايشان خود مُنشئ مصلحت و موجب و موجِد آن است ، نه اينكه منطبق بر مصلحت و معيارهاى صحّت و سقم باشد . و اصلًا صلاح از فعل و كلام ايشان متولّد مىشود و عينيّت مىيابد ، و اين با آنچه شما درباره مرحوم انصارى مىفرمائيد خيلى تفاوت دارد .
تفاوت مراتب اولياء الهى در سعهء وجودى آنان است
نكتهء بسيار دقيق و بسيار حائز اهميّت در مقايسه بين اين دو شخصيّت بزرگوار و رجل الهى در اين است كه : انكشاف حقائق و حقيقت وقايع و حوادث عالم وجود در وجود مرحوم انصارى بر اساس احضار صور مثاليّه و انطباق آنها با نفس الأمر و واقع و سپس اخراج اصلح و ارجح از بين اينها مىباشد ، و به تعبيرى ديگر : إعمال قوّه عاقله و جولان آن در مظاهر اسماء و صفات و تعيين فرد احسن نسبت به ساير موارد است ؛ امّا در مورد حضرت حدّاد اصلًا مقايسه و تحقيق و تفحّص و انطباقى وجود ندارد ، بلكه يك حقيقت در نفس متجلّى مىشود و همان حقيقت و تجلّى بر زبان جارى مىشود و يا به مقام فعل و عمل درمىآيد . در اينجا ديگر تفكّر و تعقّل نيست ، و ضمّ قياسات و قضايا و مقارنات و شرائط نيست ، و رعايت فرد احسن و اصلح معنى ندارد ؛ مگر خداى تبارك و تعالى اين چنين مىكند ، و مگر او در فعلش موارد متصوره را در كنار هم قرار