و سرّ امام مبين تجلّىگاه ( وَ إِنَّهُ فى أُمِّ الْكِتابِ لَدَيْنا لَعَلِىٌّ حَكيم ) [ 1 ] شده باشد . و خلاصه با اتّصال به منبع وحى و سرّ عالم تشريع كلام او فصل و منطق او حكم و رأيش مُصاب و فكرش صلاح مطلق و عملش حقيقت محض باشد .
آرى اين مهم فقط از عهده افرادى چون حضرت والد رضوان الله عليه برآيد و بس ، و ما را نشايد كه قدم در جاى پاى آن بزرگواران بگذاريم و با طرح مسائلى چند و عباراتى كه نه از سر صدق و صفاى ضمير و خلوص نفس ، كه از تدبّر و تحقيق و برشمردن اوراقى چند و نقل مطالبى آميخته با صحيح و سقيم و مَجازات و اعتبارات ، موجب از بين بردن آبروى خويش و سرگردان نمودن سايرين گرديم . امّا چه بايد كرد ! چنانچه قبلًا نيز متذكّر شدم اكنون جاى آن بزرگ خالى و به ناچار امثال حقير قلم بدست شدهايم ؛ ولى از يك جهت تا حدودى بايد گفت : با پرداختن به منقولات از بزرگان طريق در شرح مبانى و افكار و عقائد آنها و اعتماد بر آنچه از آنها ديده و يا شنيده شده است ، مقدار اندكى از اين نقيصه جبران و اين خلأ پر خواهد شد ، إن شاء الله تعالى .
بناءً عليهذا مطالبى را كه اينجانب در شرح اين فقرات و يا بطور كلّى در اين اوراق جمع آورى نمودهام ، يا شخصاً از بزرگان شنيده و ديدهام و يا با تجربه علمى و تربيتى كه در خدمت آنان حاصل شده است برشته تحرير درخواهم آورد ، و حتّىالمقدور از اظهار سليقه فردى و رأى متفرّد خويش خوددارى خواهم كرد .
خداوند با اولياء خود در مقام فكر و انديشه به نجوى مىپردازد
أميرالمؤمنين عليهالسّلام در مقام ثبوت صفات اولياء خدا و عرفاء بالله مىفرمايند :
اينان افرادى هستند كه خداى متعال در فكر و انديشه آنان با آنها به
هامش
[ 1 ] - سوره الزّخرف ( 43 ) آيه 4