الدُّنْيَا تَكَاثُرًا وَ تَفَاخُرًا وَ لَايَطْلُبُ مَا عِنْدَ النَّاسِ عِزًّا وَ عُلُوًّا ، وَ لَايَدَعُ أَيَّامَهُ بَاطِلًا .
فَهَذَا أَوَّلُ دَرَجَةِ التُّقَى . قَالَ اللَهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى :
« تِلْكَ الدَّارُ الْأخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لَايُرِيدُونَ عُلُوًّا فِى الْأَرْضِ وَ لَافَسَادًا وَ الْعقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ » .
[ 1 ]
« گفتم : اى شريف ! گفت : بگو : اى پدر بندهء خدا ( أباعبد الله ) !
گفتم : اى أباعبد الله ! حقيقت عبوديّت كدام است ؟
گفت : سه چيز است : اينكه بندهء خدا براى خودش دربارهء آنچه را كه خدا به وى سپرده است ملكيّتى نبيند ؛ چرا كه بندگان داراى مِلك نمىباشند ؛ همهء اموال را مال خدا مىبينند ، و در آنجائى كه خداوند ايشان را امر نموده است كه بنهند ، مىگذارند . و اينكه بندهء خدا براى خودش مصلحت انديشى و تدبير نكند . و تمام مشغوليّاتش در آن منحصر شود كه خداوند او را بدان امر نموده است و يا از آن نهى فرموده است .
بنابراين ، اگر بندهء خدا براى خودش ملكيّتى را در آنچه كه خدا به او سپرده است نبيند ، انفاق نمودن در آنچه خداوند تعالى بدان امر كرده است بر او آسان مىشود . و چون بندهء خدا تدبير امور خود را به مدبّرش بسپارد ، مصائب و مشكلات دنيا بر وى آسان مىگردد . و زمانى كه اشتغال ورزد به آنچه را كه خداوند به وى امر كرده و نهى نموده است ، ديگر فراغتى از آن دو امر نمىيابد تا مجال و فرصتى براى خودنمائى و فخريّه نمودن با مردم پيدا نمايد .
پس چون خداوند بندهء خود را به اين سه چيز گرامى بدارد ، دنيا و ابليس و خلائق بر وى سهل و آسان مىگردد ؛ و دنبال دنيا به جهت زياده اندوزى و
هامش
[ 1 ] - سوره القصص ( 28 ) آيه 83 .