پس داخل مسجد رسول الله صلّى الله عليه و آله شدم و بر آن حضرت سلام كردم . سپس فرداى آن روز بسوى روضه برگشتم و در آنجا دو ركعت نماز گزاردم و عرض كردم : اى خدا ! اى خدا ! من از تو مىخواهم تا قلب جعفر را به من متمايل فرمائى ، و از علمش به مقدارى روزى من نمائى تا بتوانم بدان بسوى راه مستقيم و استوارت راه يابم . »
وَ رَجَعْتُ إلَى دَارِى مُغْتَمًّا وَ لَمْ أَخْتَلِفْ إلَى مَالِكِ بْنِ أَنَسٍ لِمَا أُشْرِبَ قَلْبِى مِنْ حُبِّ جَعْفَرٍ .
فَمَا خَرَجْتُ مِنْ دَارِى إلَّاإلَى الصَّلَوةِ الْمَكْتُوبَةِ حَتَّى عِيلَ صَبْرِى .
فَلَمَّا ضَاقَ صَدْرِى تَنَعَّلْتُ وَ تَرَدَّيْتُ وَ قَصَدْتُ جَعْفَرًا ، وَ كَانَ بَعْدَ مَا صَلَّيْتُ الْعَصْرَ .
« و با حال اندوه و غصّه به خانهام باز گشتم ، و به جهت آنكه دلم از محبّت جعفر إشراب گرديده بود ، ديگر نزد مالك بن أنس نرفتم . بنابراين از منزلم خارج نشدم مگر براى نماز واجب ( كه بايد در مسجد با امام جماعت بجاى آورم ) تا به جائى كه صبرم تمام شد .
در اين حال كه سينهام گرفته بود و حوصلهام بپايان رسيده بود نعلين خود را پوشيدم و رداى خود را بر دوش افكندم و قصد زيارت و ديدار جعفر را كردم ؛ و اين هنگامى بود كه نماز عصر را بجا آورده بودم . »
فَلَمَّا حَضَرْتُ بَابَ دَارِهِ اسْتَأْذَنْتُ عَلَيْهِ ، فَخَرَجَ خَادِمٌ لَهُ فَقَالَ : مَا حَاجَتُكَ ؟
فَقُلْتُ : السَّلَامُ عَلَى الشَّرِيفِ .
فَقَالَ : هُوَ قَآئِمٌ فِى مُصَلَّاهُ . فَجَلَسْتُ بِحِذَآءِ بَابِهِ . فَمَا لَبِثْتُ إلَّايَسِيرًا إذْ خَرَجَ خَادِمٌ فَقَالَ : ادْخُلْ عَلَى بَرَكَةِ اللَهِ . فَدَخَلْتُ وَ سَلَّمْتُ عَلَيْهِ . فَرَدَّ السَّلَامَ وَ قَالَ : اجْلِسْ ! غَفَرَ اللَهُ لَكَ !
« پس چون به در خانهء حضرت رسيدم ، اذن دخول خواستم براى زيارت و
اسرار ملكوت (مقدمه شرح حديث عنوان بصرى از امام صادق ع) (فارسى) — صفحة 37
مساهمون: السيد محمد محسن الطهراني
ص٣٧