اين مرد بزرگ كه حقّاً بايد او را ابرمرد ميدان توحيد و معرفت و ولايت و تشيّع و عرفان و شهود دانست ، از جمله بزرگانى است كه از دست قلم و بيان ناموزون خلقى عديد چه ستمها و جفاها و بى حرمتىها بر او نرفته است ، و سپاس زحمات او به ناسپاسىهائى تبديل نگشته است ! و جايگاه او را در عالم علم و عرفان تا به چه درجه در هبوط و حضيض قرار ندادهاند !
گروهى او را مشرك و دستهاى حتى بدتر از آن ؛ و آن كسانى كه نخواستند آن 3 تعبيرات بسيار زشت و زننده و بدور از تعقّل و درايت را در حقّ او روا دارند ، او را متّهم به تسنّن و انعزال از مكتب و متابعت اهل بيت عليهم السّلام نمودهاند . غافل از اينكه اگر در كلام او بر فرض صحّت انتساب و عدم امكان توجيه به وجه صحيح و استوار مطلبى دالّ بر گرايش و ميل به تسنّن وجود داشته باشد ، تصريحاتى كه حاكى از انتحال او به مذهب تشيّع است او را از هر گونه اتّهام و نسبت ناشايست و انحراف مصون و محفوظ مىدارد .
از جمله نصوصى كه دالّ بر اعتقاد راسخ او به مذهب تشيع و اهل بيت است ، مطلبى است كه در « فتوحات » راجع به ظهور حضرت بقيّة الله ارواحنا فداه بيان مىكند .
مرحوم شيخ بهائى - رضوان الله عليه - در كتاب « اربعين » خود در ضمن شرح حديث سى و شش چنين گويد :
خاتِمَةٌ : إنَّهُ لَيُعْجِبُنى كَلامٌ فى هَذا الْمَقامِ لِلشَّيْخِ الْعارِفِ الْكامِلِ الشِّيْخِ مُحْيى الدّينِ بْنِ عَرَبىٍّ ، أوْرَدَهُ فى كِتابِ « الْفُتوحاتِ الْمَكِّيَّةِ » . قالَ رَحِمَهُ اللَهُ فى الْبابِ الثَّلاثَمِائَةِ وَ السِّتِّ وَ السِّتّينَ مِنَ الْكِتابِ الْمَذْكورِ :
إنَّ لِلَّهِ خَليفَةً يَخْرُجُ مِنْ عِتْرَةِ رَسولِ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ وَ سَلَّمَ مِنْ وُلْدِ فاطِمَةَ عَلَيْها السَّلامُ ، يُواطى اسْمُهُ اسْمَ رَسولِ اللَهِ صَلَّى اللَهُ عَلَيْهِ وَ ءَالِهِ وَ سَلَّمَ ، جَدُّهُ الْحُسَيْنُ بْنُ عَلىٍّ عَلَيْهِما السَّلامُ ، يُبايَعُ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقامِ ، يَشْبَهُ
اسرار ملكوت (مقدمه شرح حديث عنوان بصرى از امام صادق ع) (فارسى) — صفحة 313
مساهمون: السيد محمد محسن الطهراني
ص٣١٣