امثال اين بزرگان اشعار او را در « مثنوى » كه دربارهء مدح و ثناى خلفاى ثلاث است نخوانده بودند ؟ ! چطور شد كه آنها با وجود مطالعه و قرائت اين مطالب باز او را شيعى و پيرو مكتب اهل بيت ، و ديگران بواسطهء اين اشعار او را در زمرهء اهل سنّت و جماعت و بدور از تبرّى كه از اصول اعتقادى مكتب اهل بيت است مىدانند ؟ !
ديگر تبرّى چه مىخواهد باشد ! با اين اشعارى كه از مولانا در مورد خلفاء جور بيان شد و يا دربارهء يزيد كه جميع اهل سنّت نسبت به او به ديدهء احترام مىنگرند و او را خليفه مسلمين پنداشته جرأت تقبيح و تفضيح او را به خود نمىدهند ؛ در آنجا كه گويد :
روز عاشورا همه اهل حلب * باب انطاكيّه اندر تا به شب
گرد آيد مرد و زن جمعى عظيم * ماتم آن خاندان دارد مقيم
تا به شب نوحه كنند اندر بُكاء * شيعه عاشورا براى كربلا
بشمرند آن ظلمها و امتهان * كز يزيد و شمر ديد آن خاندان
[ 1 ]
فريد الدين عطار نيشابورى از جمله شيعيانى است كه مورد تهمت واقع شده است
داستان مولانا جلال الدين محمّد رومى از جهت قاطعيّت در تشيّع وى درست مانند حكايت عارف كامل شيخ فريد الدين عطّار نيشابورى مىباشد ؛ و از اين جهت بايد گفت : همان ظلم و ستمى كه بر مولانا رفته ، بر او نيز روا داشتند و با وجود تصريح بر امامت و وصايت أميرالمؤمنين عليه السّلام و اولاد او عليهم السّلام اورا در زمرهء اهل سنّت و مخالف با مكتب و طريق اهل بيت به حساب مىآورند .
وى در كتاب « الهى نامه » خود پس از ذكر مناقب و مدائحى براى خلفاى ثلاثه به اميرالمؤمنين عليه السّلام كه مىرسد چنين گويد :
هامش
[ 1 ] - همان مصدر ، دفتر ششم ، ص 550 از سطر 22 .