چنين تعبير آورد :
( آن كسانى كه خداوند آنانرا به علم و ايمان برترى بخشيد گفتند : شما اى گروه ظالمان ! در كتاب الهى درنگ و تشكيك كرديد و مطالب آن را باور نكرديد تا اينكه روز حشر و بعث فرا رسيد ) .
پس اين مسأله ( امامت و زعامت ) در فرزندان علىّ عليه السّلام تا روز قيامت پايدار مىباشد ، زيرا هيچ پيامبرى پس از رسول خدا نخواهد آمد ؛ پس از چه روى اين نادانان امام را به اختيار و انتخاب خود بر مىگزينند ؟ بدرستى كه امامت جايگاه پيامبران و ميراث جانشينان آنان است . امامت به معناى جانشينى پروردگار و جانشينى رسول او و موقعيّت و مقام أميرالمؤمنين است ؛ و ميراث دو فرزند رسول ، امام حسن و امام حسين عليهم السّلام است . امامت زمام دين و انتظام مسلمين و رشد و رستگارى امور دنيا و عزّت مؤمنين است . امامت ريشه و پايه شجرهء طيّبه اسلام پوينده و بالنده و شاخههاى سرسبز و با طراوت آن است . بواسطهء امام است كه نماز و زكات و روزه و حجّ و جهاد برپا مىشود ، و منافع جامعه و صدقات در جاى خود صرف مىگردد ، و حدود و احكام رسميّت مىيابد ، و شكافها ترميم مىگردد و جوانب محافظت مىشود .
امام موجب مىشود كه حلال خدا در جاى خود باقى بماند و حرام خدا نيز از جايگاه خود خارج نگردد ، و حدود الهى را به پا مىدارد و دين خدا را از دستبرد اجانب حفظ مىكند ، و با حكمت بالغه و موعظه نافذ و بليغ خود مردم را به راه سلوك پروردگار فرامىخواند ، و با ادلّهء قاطعه و برهان متقن راه هرگونه تشكيك و وسوسه را بر مردم مىبندد .
امام همانند خورشيد درخشان بر تمام عالم نورافشانى مىكند ، درحاليكه او در افق فراتر از دسترسى افراد و رؤيت مردم است . امام همچون ماه تابان و چراغ فروزان و نور درخشنده و ستارهء فروزندهء آسمان است كه در ظلمات شبهاى تار و
اسرار ملكوت (مقدمه شرح حديث عنوان بصرى از امام صادق ع) (فارسى) — صفحة 249
مساهمون: السيد محمد محسن الطهراني
ص٢٤٩