مسأله صورت ديگرى به خود گرفت .
معاويه - لعنة الله عليه - در نامهاى به زياد بن ابيه حاكم و فرمانرواى خود در سرزمين عراق و ساير حكّام چنين مىنويسد :
انْظُروا إلَى مَنْ أقامَتْ عَلَيْهِ الْبَيِّنَةُ إنَّهُ يُحِبُّ عَليًّا وَ أهْلَ بَيْتِهِ فَامْحوهُ مِنَ الدّيوانِ وَ أسْقِطوا عَطَآءَهُ وَ رِزْقَهُ ! وَ شَفَّعَ ذَلِكَ بِنُسْخَةٍ اخْرَى : مَنِ اتَّهَمْتُموهُ بِموالاةِ هَؤُلآءِ الْقَوْمِ فَنَكِّلوا بِهِ وَ اهْدِموا دارَهُ !
فَلَمْ يَكُنِ الْبَلاءُ أشَدَّ وَ لا أكْثَرَ مِنْهُ بِالْعَراقِ وَ لا سيَّما بِالْكوفَةِ ، حَتَّى إنَّ الرَّجُلَ مِنْ شيعَةِ عَلىٍّ عَلَيْهِ السَّلامُ لَيَأْتيهِ مَنْ يَثِقُ بِهِ فَيَدْخُلُ بَيْتَهُ فَيُلْقى إلَيْهِ سِرَّهُ وَ يَخافُ مِنْ خادِمِهِ وَ مَمْلوكِهِ وَ لا يُحَدِّثُهُ حَتَّى يَأْخُذَ عَلَيْهِ الْأيْمانَ الْغَليظَةَ لَيَكْتُمَنَّ عَلَيْهِ ؛ فَظَهَرَ حَديثٌ كَثيرٌ مَوْضوعٌ وَ بُهْتانٌ مُنْتَشَرٌ .
[ 1 ]
« بنگريد به افرادى كه شاهد بر محبّت و دوستى با علىّ عليه السّلام و اهل بيت او براى آنشخص وجود دارد ، در اين صورت اسم او را از دفتر حكومتى حذف كنيد و از در آمد حكومتى و غنائم او را بىنصيب نمائيد .
معاويه اين مطلب را با نامهء ديگرى ضميمه مىنمايد و هر دو را به سوى عمّال و حكّام خود ارسال مىكند :
هر فردى را كه به محبّت و موالاة اين قوم ( اهل بيت عليهم السّلام ) مىشناسيد ، زندگى را بر او تباه كنيد و او را عبرت ديگران قرار دهيد ، و خانه او را بر سرش خراب كنيد !
اين نامه در سراسر قلمرو حكومت اسلامى منتشر گرديد ؛ هر كجا شخصى از محبّين اهل بيت را مىيافتند مطرود و منكوب نموده ، شريد و طريد اهل و ديار مىگردانيدند . آثار مخرّب و ويرانگر اين دستور از همه جا بيشتر بر عراق و خصوصاً
هامش
[ 1 ] - الغدير ، ج 11 ، ص 29 ؛ و شرح نهج البلاغة ، ج 11 ، ص 45 .