ميان خواهيم آورد . مجملًا اينكه خداوند مىفرمايد :
« اى موسى و هارون ! بسوى فرعون رهسپار شويد كه او را طغيان و سركشى در قبال ربوبيّت ما فراگرفته ، و پا را از حدود عبوديّت بيرون نهاده است و دعوى الوهيّت مىنمايد . امّا بايد متوجّه باشيد كه با زبانى نرم و ملايم و سخنانى موزون او را به توحيد دعوت نمائيد ، شايد كه در دل او كارگر افتد و به راه راست متمايل گردد و ترس از هلاكت او را از منجلاب انانيّت نجات بخشد . »
انبياء در تبليغ و دعوت خود هواى نفسانى را داخل نمىكنند
در اينجا فرق بين دعوت انبياء و اولياء الهى با ساير افراد از منتحلين و متشبّثين به آنها و متشبّهين به روش و سيره و مرام آنها كاملًا واضح مىگردد .
در دعوت انبياء و اولياى الهى ، نفس هيچ نقش و دخالتى در تبليغ و دعوت ندارد ، و فقط و فقط بر اساس تعلّق تكليف از جانب پروردگار و اتيان به واجبات عبوديّت و انقياد در برابر حكم و مشيّت الهى است ، چه به نتيجه برسد يا نرسد .
امّا در دعوت ساير افراد ، مسأله دخالت هواهاى نفسانى و رذائل از صفات و ملكات شخصى گرچه در قالب و هيئت دعوت به سوى پروردگار و تحقّق اهداف عاليه دين مبين صورت پذيرد كاملًا تأثير خود را در كيفيّت ارائه دعوت و انذار بروز و ظهور مىدهد ، و حتّى براى يك فرد عامى واضح مىگردد كه وراى دعوت به توحيد و ارزشهاى والاى انسانى و كسب ملكات فاضله ، مسائل نفسانى و حبّ و بغض دنيوى و تحصيل منافع شخصى ( از وصول به رياسات و مراتب عاليه آمريّت و ناهويّت و ارضاء ملكات رذيلهء نفس سركش و تربيت نشده ) در ميان است .
خدا به حضرت موسى عليه السّلام مىفرمايد : گرچه فرعون دعوى الوهيّت و خدائى نموده و پا را از حريم عبوديّت فراتر نهاده است ، ولى هنوز قلب او تهيّؤ و استعداد تلقّى كلام حقّ را از دست نداده است و چنانچه با او به مدارا و منطق صحيح ، نه با دشنام و طرد و لعن و دورباش و بايد و نبايد ، صحبت شود ممكن است بر اساس مرتكزات فطرى و اندوخته عقلانى مطالب حقّ را بپذيرد و دست از