مقصود و منظور ائمّه دين ما از طواف اين طواف است يا طواف ديگرى ؟ ! قضاوت با خوانندگان و متأمّلين و متدبّرين خواهد بود .
حال بايد توجّه نمود كه چطور با عدم فهم صحيح مسأله طواف و تفسير ناصواب آن براى مردم بىاطّلاع از رمز و رموز حقائق اعمال ، و توجيه نادرست بعضى از روحانيون كاروانها ، مردم عوام بجاى پرداختن به حجّ صحيح و واقعى و توجّه به آنچه كه رسول خدا و ائمّه معصومين عليهم السّلام بيان فرمودهاند ، كه همانا رشد و رقاء و استفاضه از جلوات خاصّه اين عمل بسيار مؤكّد است ، آنها خود را بظاهرى آراسته و بدور از تلقّى معانى و روحانيّت مشغول مىدارند و موجب سدّ ابواب خيرات و بركات الهى بر آنان مىگردند .
اين مربوط به مسأله اوّل بود و در اينجا به خوبى و وضوح روشن گرديد كه عدم اطّلاع صحيح مبلّغ احكام و متصدى امر به معروف و نهى از منكر از مبانى شرع مبين و حيازت جوانب و حدود مسائل شرعى چه ضررهاى جبران ناپذيرى از
شرط دوم امر به معروف و نهى از منكر وجود شرائط مساعد است
امّا مسأله دوّم كه قابليّت قبول و وجود شرائط مساعد جهت بيان امر به معروف و نهى از منكر است :
بايد به اين نكته توجّه داشت كه زمينه مساعد براى امر به معروف و نهى از منكر به معناى پذيرش تمام عيار و قبول صددرصد نسبت به اين دو اصل اساسى در مبانى فقه شيعه نيست ؛ چه اينكه اين مطلب ممكن است در هيچ زمانى تحقّق پيدا نكند ؛ بلكه به معناى تشخيص صحيح موقعيّت مخاطب و ظرف تحقّق اين اصل است . آمر به معروف و ناهى از منكر بايد كاملًا به شرائط محيط و زمان و خصوصيّات مخاطبين اطّلاع و اشراف داشته باشد ؛ چه بسا طرح يك نكته در جائى مفيد و در ظرف و موقعيّتى ديگر كاملًا مضرّ خواهد بود .
أميرالمؤمنين عليه السّلام مىفرمايد :