سُبحانَهُ يَقُولُ : وَ مَنْ يَتَّقِ اللَّهَ يَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً ، وَ يَرْزُقْهُ مِنْ حَيْثُ لا يَحْتَسِبُ وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُه [ 2 ] . [ 1 ]
اگر انسان با توجّه تامّ دعا كند و جدّاً از صميم قلب از خدا بخواهد محالست كه حاجت او برآورده نگردد .
در « كافى » با إسناد خود از هشام بن الحكم از حضرت امام جعفر صادق عليه السّلام روايت مىكند ، قال :
لَمّا اسْتَسقَى رَسولُ اللهِ صَلَّى اللهُ عَلَيهِ و آلِهِ و سَقَى النّاسُ حَتَّى قالوا : إنَّهُ الغَرَقُ - و قالَ رَسولُ اللهُ صَلَّى اللهُ عَلَيه و آلِهِ بِيَدِهِ و رَدَّها : اللهُمَّ حَوالِينا و لا عَلَينا ! قالَ : فَتَفَرَّقَ السَّحابُ - فَقالوا : يا رَسولَ اللهِ ! اسْتَسقَيتَ لَنا فَلَم نَسْقِ ثُمَّ اسْتَسقَيتَ لَنا فَسَقَينا ؟ قالَ : دَعَوتُ و لَيسَ لى فى ذلِكَ نِيَّة ، ثُمَّ دَعَوتُ و لى فى ذلِكَ نِيَّة . [ 3 ]
هامش
1 - سوره الطّلاق ( 65 ) ذيل آيه 2 و صدر آيه 3 .
2 - إرشاد القلوب ، ديلمى ، ج 1 ، ص 148 : [ أميرالمؤمنين عليه السّلام مىفرمايند :
هيچگاه خداوند درب دعا را براى مردم نمىگشايد درحاليكه بر خود درب اجابت و برآورده شدن حاجات را ببندد زيرا خود در قرآن مىفرمايد : ( ادْعُونى أَسْتَجِبْ لَكُم ) وهيچگاه درب توبه را به روى بندگان باز نمىكند درحاليكه درب آمرزش را بر خود ببندد ، زيرا در قرآن وارد است : ( اوست كه توبه را از بندگانش مىپذيرد و از گناهان چشم پوشى مىنمايد ) ، وهيچگاه خداوند درب شكر را براى بندگان باز نمىكند و درب زياده و افزونى در نعمتها را بر خود ببندد زيرا مىگويد : ( اگر شكر بجاى آوريد من نيز بر نعمت مىافزايم ) و هيچگاه خداوند درب توكّل را براى بندگانش نمىگشايد ولى بر اين توكّل گشايش و فتح بابى قرار ندهد زيرا در قرآن وارد است : ( كسى كه بر خدا توكّل كند خداوند براى او گشايش و آرامش پديد آورد و بدون انتظار و توقع روزى مىرساند و كسى كه بر خدا توكّل كند او را كفالت نموده و بىنياز خواهد كرد . مترجم ]
3 - الكافى ، ج 2 ، ص 474 : [ امام صادق عليه السّلام مىفرمايند : زمانى اتّفاق افتاد كه خشك سالى شد و باران نيامد رسول خدا نماز استسقاء بجاى آوردند در اين هنگام ابرى ظاهر شد و آنقدر باران باريد كه مردم گمان كردند آب آنان را غرق خواهد كرد . رسول خدا با دست به ابر اشاره كردند و فرمودند : ديگر به اطراف ما ببار و ما را كفايت است ، در اين وقت ابرها به كنارى رفتند و متفرّق شدند . اصحاب عرض كردند : چه شد كه در نماز باران دفعهء اوّل باران نيامد ولى در دفعهء دوّم آمد ؟ فرمودند : در دفعهء اوّل نيّت نداشتم ولى در اين دفعه با نيّت به نماز آمدم . مترجم ]