بنابراين فراخى و گشايش و مال فراوان علامت سعادت نيست و براى بعضى ممكن است علامت خذلان باشد تا بدينوسيله غافل از خدا شوند و تدريجاً در مهالك هوى و نفس هبوط كنند : وَ لا يَحْسَبَنَّ الَّذينَ كَفَرُوا أَنَّما نُمْلى لَهُمْ خَيْرٌ لِأَنْفُسِهِمْ إِنَّما نُمْلى لَهُمْ لِيَزْدادُوا إِثْماً وَ لَهُمْ عَذابٌ مُهين ؛ [ 1 ] پس اين مالها و سرمايهها و مهلتها موجب زيادى گناه و زيادى بُعد و آتش دوزخ است .
در روايت است كه :
لَو كانَتْ [ عَدَلَتِ ] الدُّنيا عِندَ اللهِ عَزّوجَلَّ بِقَدرِ جَناحِ بَعُوضَة ما سَقَى الكافِرَ [ عَدُوَّهُ ] مِنها شَربَة [ ماءٍ ] . [ 2 ]
هامش
1 - سوره آل عمران ( 3 ) آيه 178 : [ نبايد چنين بپندارند آنان كه كافر شدهاند كه مهلتى كه ما به ايشان مىدهيم ، براى نفوس و كمالاتشان خير است . اين است و جز اين نيست كه مهلت دادن ما به آنها براى آن است كه گناه و عصيانشان زياد شود ؛ و از براى آنان عذاب ذلّت آفرين و پست كنندهاى خواهد بود . ]
2 - الكافى ، ج 2 ، ص 246 ؛ امالى ، الشيخ الطوسى ، ص 305 ؛ من لا يحضره الفقيه ، ج 4 ، ص 363 ؛ بحار الأنوار ، ج 9 ، ص 273 : [ اگر دنيا نزد خدا به اندازهء بال پشهاى ارزش و اعتبار داشت ، كافر و دشمن خود را حتّى از يك جرعهء آب محروم مىساخت . مترجم ]