در اين آيه خداوند تعليل وجوب نماز را به ذكر خود مىفرمايد ؛ يعنى براى آنكه به ياد من باشى بايد إقامهء نماز بنمائى . و راجع به حضرت ابراهيم عليه الصلاة و السّلام در دعاى آن حضرت به پروردگار مىفرمايد :
رَبَّنا إِنِّى أَسْكَنْتُ مِنْ ذُرِّيَّتى بِوادٍ غَيْرِ ذى زَرْعٍ عِنْدَ بَيْتِكَ الْمُحَرَّمِ رَبَّنا لِيُقيمُوا الصَّلاة فَاجْعَلْ أَفْئِدَة مِنَ النَّاسِ تَهْوى إِلَيْهِمْ وَ ارْزُقْهُمْ مِنَ الثَّمَراتِ لَعَلَّهُمْ يَشْكُرُون [ 1 ] تا مىرسد به آيه 40 كه مىفرمايد : رَبِّ اجْعَلْنى مُقيمَ الصَّلاة وَ مِنْ ذُرِّيَّتى رَبَّنا وَ تَقَبَّلْ دُعاء [ 2 ]
معلوم مىشود كه اقامهء نماز بهترين امر خيرى بوده است كه حضرت ابراهيم براى خود و ذريّهء خود تقاضا نموده است . و باز دعا نموده و مىگويد : خداى ما ! اين دعاى مرا به مرحلهء اجابت برسان !
و راجع به حضرت اسماعيل - على نبيّنا و آله و عليه السّلام - مىفرمايد : وَ اذْكُرْ فِى الْكِتابِ إِسْماعيلَ إِنَّهُ كانَ صادِقَ الْوَعْدِ وَ كانَ رَسُولًا نَبِيًّا ، وَ كانَ يَأْمُرُ أَهْلَهُ بِالصَّلاة وَ الزَّكاة وَ كانَ عِنْدَ رَبِّهِ مَرْضِيًّا . [ 3 ]
هامش
[ 1 ] سوره إبراهيم ( 14 ) آيه 37 : [ پروردگارا ، من برخى از ذرّيّه و فرزندان خود را به وادى بىكشت و زرعى نزد بيت الحرام تو مسكن دادم ، پروردگارا ، تا نماز را به پا دارند ، پس تو دلهايى از مردمان را به سوى آنها مايل گردان و به انواع ثمرات آنها را روزى ده ، باشد كه شكر تو به جاى آرند . ]
[ 2 ] [ پروردگارا ، مرا و از ذرّيّهام نيز كسانى را نمازگزار گردان ، و بار الها دعاى مرا بپذير . ]
[ 3 ] سورهء مريم ( 19 ) آيه 4 ] 5 ] و 55 : [ و ياد بياور در كتاب اسماعيل را كه حقّاً او در وعدهء خود ، صادق بود . و حالش چنين بود كه اهل خود را به نماز و زكات امر مىكرد ؛ و او در نزد پروردگارش پسنديده بود . ]