متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 828

براى اين بدى ، گردن مرا بزن و در پيش اين انجمن بيانداز . ماهوى اين سخن را از براى اين بگفت كه بترسيد كه بيژن پوست از تن او بيرون بيآورد و از براى آن كينه تنش را در خون بكشاند . ليك بيژن دلير آنچه را كه ماهوى در نهان بيانديشيد ، بدانست . چندى در پاسخ دادن درنگ بكرد . آنگاه به دو گفت : چنين مىكنم و كينه را از دل خويش بيرون مىسازم . آيا تو با اين مردانگى و دانش و خِرد و خوى بود كه آرزوى تاج شاهى در سر آورده بودى ؟ آنگاه بيژن دست ماهوى را با شمشير ببُريد و گفت : اين دست هيچ همتايى در بدى ندارد . چون دستش را ببريد ، گفت : دو پايش را نيز ببُريد تا اين چنين بر جاى بمانَد . سپس بفرمود تا گوش و بينيش را نيز ببُريدند و او را بر اسپى بنشاندند . بيژن بفرمود كه : او را چندان بر روى ريگهاى گرم نگاه بداريد تا از شرم خوابش بيآيد . سرانجام سرش را نيز از تن جدا ساخت و در پيش خود بيافكند و در كنار آن به خوردن نشست « 1 » . آنگاه جارچى به گرد سپاه بگشت و از پيش هر سراپرده‌اى بگذشت و گفت : اى بندگان شاهكُش « 2 » ، در هرجا بيهوده مشوريد . كسى كه بر جان شاه نبخشيد ، همچون ماهوى باد و هرگز تخت شاهى را مبيناد . سه پسر جوان ماهوى - كه هر سه با تخت و افسر بودند - در آن سپاه بودند .