متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 776

با شهريار گرد آمده بودند . چون پس از آن به سوى شهر بازمىگشتند ، شهران گراز بىباك به آن شاه شوم نگاه بكرد و تيرى با پيكانى پولادين از تركش بجست . آنگاه اسپ سياه خود را از جاى برانگيخت . سپاهيان به او مىنگريستند . پس كمان را بيآورد و بكشيد و گاهى بر سينه و گاه بر سر كشانيد . آنگاه چنان كه گويى بازى مىكند ، تير را به زه كمان ببست و شست بگشود و ناگهان آن تير را به پشت شاه بزد . تازيانه از مشت شاه بيفتاد . همهء تير تا پَر آن در خون گذشت و سر تير از نافش بيرون شد . شاه از اسپ سرنگون گشت و از آن زخم ، جوى خونى روان شد . بدين سان فرآيين به زارى بر آن خاك تيره از درد بپيچيد و آه سردى بكشيد و درگذشت « 1 » . سپاهيان كه چنين ديدند ، همگى تيغها را بيرون كشيدند و چون شب تيره از آن دشت برآمد ، سراسر آن شب را با دشنه به جان هم افتادند و يكى را از ديگرى باز نشناختند و يكى نفرين مىكرد و ديگرى آفرين . چون ديباى زرد رنگ خورشيد پديدار گشت و كوه از براى آن همچون پشت پلنگ شد ، بسيارى از سپاهيان كشته و كوفته و سواران و سپهبد نيز آشفته گشته بودند . آن سپاه بزرگ به مانند ميشهايى كه ناگاه گرگ ببينند ، پراكنده شدند ، روزگار فراوانى بىشهريار بماندند و هيچكسى آن تاج شاهى را نمىخواست . بسيار در جستجوى فرزند شاهان برآمدند ، ليك هيچيك از آن نامداران را نديدند . فصل ششم : پوران دخت