متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 778

بدان كه از براى كارى كه كردى ، كيفر آن را چنان كه در خور ناسزاوران است ، خواهى ديد . اكنون كيفر كارت را مىبينى و من از اندام تو جوى خون روان مىسازم . پس پوران دخت بىدرنگ كرّه اسپى كه هنوز زين بر آن ننهاده بودند را از آخور بخواست . آنگاه پيروز خسرو را به سختى سنگ بر آن اسپ ببست و پالهنگ بر گردنش افكند و بدين سان آن كينه‌ور ، چنان كرّهء تيزى را كه هنوز زين بر خود نديده بود ، به ميدان كشانيد . سپس چندين سوار را كه كمندهاى خود را به فتراك گرد كرده بودند ، به ميدان بفرستاد تا چون آن كرّه را در ميدان بتازانند ، آن كرّه پيوسته پيروز خسرو را بياندازد . اين چنين بود تا اين كه سرانجام پوست بر تن پيروز خسرو دريده گشت و جوى خون از تنش روان شد و به خوارى جان بداد « 1 » . پس چرا از كار بيداد ، داد مىجويى ؟ از آن پس اين زن ، گيتى را چنان با مهربانى بداشت كه باد آسمان نيز بر خاك نوزيد « 2 » . ليك چون شش ماه از كار او بگذشت ، پرگار زندگانيش كژّ گشت . يك هفته بيمار بود و سرانجام بمرد « 3 » و نام نيك را با خود ببرد .