متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 717

مبادا كه گستاخ باشى به دهر * كه از پاىزهرش فزون است زهر سراى سپنج است بر راه رو * تو گردى كهن ، ديگر آيند نو يكى اندر آيد ، دگر بگذرد * زمانى به منزل چمد ، گر چرد چو برخيزد آواز طبل رحيل * به خاك اندر آيد سر مور و پيل اكنون چون داستانى شگفت در بارهء پرويز از من بشنوى ، آن را بايد به ياد بسپارى . همانا كه چنان سزاوارى و دستگاه و بزرگى و شكوه و فرّ و سپاهى داشته كه هرگز در گيتى بيشتر از آن را نخواهى شنيد اگر چه از بزرگان دانا نيز بپرسى . از توران و چين و هند و روم و هر كشور آبادى ، در روزهاى درخشنده و شبهاى سياه ، به نزديك آن شاه باژ مىبردند . همه گونه ريدك و كنيز و مرواريد خوشاب و ياكند و هر گوهر ديگرى در درگاهش بود . دينار و گنجش بيكران بود و هيچ شاهى در روزگار به مانند او نبود . از شاهين و باز و دالمن پرّان گرفته تا شير و پلنگ و نهنگ دريا همگى پيمان او را برگزيدند و جانش بسان خورشيدى روشن گشت . گنجهاى او نخست گنج عروس بود كه از چين و برطاس « 1 » و هند و روس آورده شده بود . ديگر گنج بادآورد بود « 2 » كه در شمارش آن درمانده بودند . ديگر آن گنجى كه آن را ديباى خسروى « 3 » مىخوانى . ديگر گنج نامور افراسياب بود كه هيچكس در خشكى و دريا