.
هامش
ثعالبى ، تاريخ غررالسير ، ص 348 - 346 مسعودى ، مروج الذهب ، ج 1 ، ص 265 - 263 خواندمير ، مآثر الملوك ، ص 44 مستوفى ، تاريخ گزيده ، ص 120 - 117 مسكويه ، تجارب الامم ، ج 1 ، ص 186 - 181 ابن اثير ، الكامل ، ج 5 قبل از اسلام ، ص 112 - 110 . 17 - يعقوبى در توصيف انوشيروان مىنويسد : « انوشروان مردى بزرگوار و جوانمرد و دادگر بود تا آنجا كه هر كس از او چيزى مىخواست ، انجام مىداد . » تاريخ يعقوبى ، ج 1 ، ص 203 . مقدسى نيز مىنويسد : « [ انوشيروان ] نسبت به رعايا مهربان بود و اخلاقى برجسته داشت . » آفرينش و تاريخ ، ج 3 ، ص 519 . مسكويه در اين باره مىنويسد : « كار كشور را با كوشايى و كاردانى و دورانديشى به دست گرفت . نيك راى بود . درست انديش و پر انديش بود . راى خواهى بسيار مىكرد . شيوهء اردشير را نو كرد . در اندرزنامهاش نيك نگريست و خويشتن را بر آن واداشت و توده ويژگان را بر پايهء آن بفرهيخت . در شيوههاى مردمان ديگر پژوهش كرد و آنچه نكو ديد ، برگزيد . » تجارب الامم ، ج 1 ، ص 162 . ثعالبى نيز در وصف انوشيروان مىنويسد : « انوشيروان بهترين شاهان در سرشت و از همهء شاهان خردمندتر ، دادگرتر ، برتر ، نيك بختتر بود . . . همواره بختيار و پيروز بود و پرچمش هرگز از هيچ جنگى شكسته باز نگشت و هيچ آرزويى را از دست نداد . » تاريخ غررالسير ، ص 351 345 .