متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 237

بداريد و از ما هيچ ترسى نداشته باشيد . زيرا كه او بر همهء پادشاهان ، پادشاه مىباشد و گيهاندار و پيروز و فرمانرواست . فروزندهء تاج خورشيد و ماه و راهنماى ما به سوى داد است . گيهاندار است و بر همهء داوران ، داور و از انديشهء هر كسى برتر مىباشد . اوست كه زمان و زمين و آسمان را بيآفريد و جان و دل ما را به مِهر بيآراست . دادگرى و بخشندگى ما تنها ازوست . هر آنچه كه هست ، از اندوه و شادمانى و فراز و نشيب ، همه ساختهء خود اوست . نگهدار تاج و تخت بلند شاهى و ياريگر تو در پرستش مىباشد و دل شمايان را از مِهر ما برافروخت و به فرمان خود دل و چشم دشمن را بدوخت . تندرستى يك سره به فرمان او و پرستش تنها به زير پيمان اوست . چون انوشيروان اين سخنان را بگفت ، همه ازو در شگفت مانده بودند . پس از جاى خود برخاستند و باز هم بر او آفرين بكردند . بخشيدن خسرو ، پادشاهى را به چهار بهر و چاره كردن خراج را پس از آن شاهنشاه ، دانايان را به نزد خود بخواند و با ايشان در بارهء گيتى سخن براند . سپس گيتى را به چهار بخش پر از شهرهاى آباد بكرد . نخستين بخش خراسان بود كه دل نامداران را به دو شاد كرد . بخش ديگر قم و اصفهان - آن جايگاه بزرگان - و آذرآبادگان و ارمينيه تا پيش شهر اردبيل و سرزمين گيل بود . سديگر بخش پارس و اهواز و سرزمين خزر ، از خاور تا باختر بود و بخش چهارم عراق و سرزمين روم با آن پادشاهى و زمينهاى آباد بود « 1 » .