متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 235

خسرو انوشيروان پادشاهى خسرو انوشيروان چهل و هشت سال بود « 1 » اندرز كردن انوشيروان ، سرداران ايران را چون خسرو بر تخت پيلسته بنشست و آن تاج دلافروز را بر سر نهاد ، بزرگان گيتى به پيش او انجمن گشتند . چون شاه در كنار سگالشگران بنشست ، زبان برگشود و دادار نيكىدهش را ياد بكرد و گفت : دل ما پر از آفرين و مِهر كردگار سپهر بادا كه نيك و بد و ننگ و نام ازوست و ازو مستمند و شادكام هستيم . خورشيد به فرمان او از آسمان مىتابد و فرّ و زور ازوست . پس از خواست و فرمان او نمىگذريم و يك دم را نيز بجز با فرمان او نمىپوييم . هر كسى كه بر تخت بزرگى ، داد در دل آورَد ، خودش نيز از آن داد ، شاد خواهد بود . ليك هر كسى كه انديشهء بد بيآورد ، سرانجام بر تن خود بد كند . از اين پس هرچه كه از ما بخواهيد ، به آن پاسخ خواهيم داد . اگر دادگرى پيشهء پادشاه باشد ، بىگمان همه از آن داد ، شاد خواهند شد . هيچ كارى را از امروز به فردا ميافكن زيرا چه كسى مىداند كه فردا روزگار چگونه خواهد گشت ؟