متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 177

توانگران با افسرى از گل بر سر به شنيدن آواز رامشگران به ميگسارى مىپردازند . ليك ما تهيدستان را كسى به چيزى نمىشمارد . تهيدستان ، بىساز و گُل ، مِى مىخورند . ولى توانگران بدانگونه جان و دل خود را مىپرورانند . بهرام شاه از خواندن آن نامه بسيار بخنديد و فرستاده‌اى را به نزديك شنگل فرستاد و گفت : اى شاه ، به فرياد ما برس . ده هزار تن از لوريان « 1 » زن و مرد بربت‌نواز را برگزين و به نزد ما بفرست . چون لوريان به نزديك شاه ايران رسيدند ، بفرمود تا راه را بر ايشان بگشودند و به هر يك از ايشان يك گاو و يك خر بداد و بدين سان از آن لوريان ، برزگرانى بساخت . كارگزاران نيز هزار خروار گندم به آنها سپردند تا با گاو و خر شخم بزنند و آن گندمها را نيز بكارند و به بار بيآورند . نيز به رايگان براى تهيدستان رامشگرى و كهترى كنند . لوريان برفتند و آن گاوها و گندمها را بخوردند و سر يك سال با رخسارى زرد به پيش شاه آمدند . شاه كه چنين ديد ، به ايشان گفت : كشاورزى كار شمايان نبود . اكنون بر آن خرانى كه مانده‌اند ، بنهء خود را با سازهاى رود و چنگ بگذاريد « 2 » . اينك لوريان از گفتار بهرام است كه پيوسته چاره‌جويانه به گِرد گيتى مىگردند و با سگ و گرگ همراه هستند و شب و روز در راهها دزدى مىكنند . سپرى شدن روزگار بهرام گور بدين سان بهرام شست و سه سال را بگذراند و هيچكس در روزگار همتاى او نبود . در آغاز سال نو دستور بهرام به همراه موبد خردمندى كه دبير او بود ، به پيش