متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 178

او رفتند و گفتند : بدان كه ديگر گنج شاه بزرگان تهى گشت . اكنون آمديم تا ببينيم كه چه فرمانى مىدهى ؟ بهرام كه چنين شنيد ، گفت : بيشى مسازيد ، زيرا از اين كار بىنياز گشتيم . گيتى را به آفرينندهء آن واگذاريد ، همو كه اين چرخ گَردان را پديد آورد . اين روزگار نيز مىگذرد و يزدان برجاى مىماند و من و تو را به سوى نيكى راهنما خواهد بود . بهرام آن شب بخفت . بامداد فردا سپاهيان بيشمارى به درگاهش آمدند و گروهى را كه مىبايست گِرد آوردند و پسر بهرام - يزدگرد - به پيش شاه رفت . بهرام شاه در پيش آن بزرگان تاج خود را به همراه تخت پيلسته و گردنبند و دستبند شاهى به دو داد . خودش ديگر آهنگ پرستش ايزد كرد و تاج را بيانداخت و آنجا را بپرداخت و از آن كار گيتى ، شتاب گرفت . چون شب تيره شد ، آهنگ خواب كرد . روز كه فرا رسيد و آفتاب نمايان شد ، دل موبد شاه پر از بيم گشت و با خود گفت : شاه گيتى از خواب برنمىخيزد . شايد كه دورى گزيده است ؟ پس يزدگرد به نزد پدرش آمد . ليك چون او را بديد ، كف در دهانش فسرده گشت . پدرش را ديد كه رنگ رخسارش پژمرده شده و بر آن ديباى زربفت جان بداده است . چنين است و اين بود تا بود روز * تو دل را به آز فزونى مسوز بترسد دل سنگ و آهن ز مرگ * هم ايدر ترا ساختن نيست برگ بىآزارى و مردمى بايدت * گذشته چو خواهى كه نگزايدت و بدين سان بهرام شاه با آن يال و گرز درگذشت « 1 » . ديگر هيچ دست و برزى به