متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 830

ستيزه‌جو و آزمند همواره نيازمند بماند . رشك نيز شمشير نادان باشد . كسى كه هر كارى را ننگ مىداند ، زندگانى و روزىِ او تنگ خواهد بود . دل مرد فرومايه ، آزمند است . پس تا توانى به گِرد فرومايگان مگرد . تا زنده هستى هرگز به پيش كسانى كه در نزد آنها دانشى نيابى ، مرو . دل خود را با فرهنگ و هوش زنده بدار و تا بتوانى در گيتى به بدى مكوش . خِرد همچون آب و دانش به مانند زمين است . پس بدان كه اين دو از يكديگر جدا نباشند . دل شاهى كه از مِهر دور گردد ، اگر تيره شود ، شگفت نخواهد بود . همهء زيردستان من شادمان و يزدان پرست باد . به خشنودى كردگار گيهان ، در آشكار و نهان ، خِرد يار شمايان باد . چون خردمندان و پارسايان بخواهند در جايى از پادشاه سخن گويند ، بايد كه همواره سخنانى سنجيده گويند زيرا كه گفتار نيكو هرگز كهن نگردد . نبايد كه هيچ بجز نيكويى بگويى زيرا اگر سخنى بد گويى ، كسى آن را نخواهد شنيد . دل پادشاه راز تو را خواهد ديد و گوشش آوازت را خواهد شنيد ، همچنان كه گفته‌اند كه ديوار به گفتار گوش دارد . همهء آن انجمن با شنيدن اين سخنان بر آن شاه بينا دل پاك كيش آفرين بخواندند . آنگاه آن انجمن بزرگ به شادى از پيش آن سرو سايه‌فكن پراكنده گشتند . آن شاه دانش‌پذير همواره آيين شاپور - پسر اردشير شاه - را نگاه داشت و همه به دو شاد گشتند . براستى كه شاه بخشنده و دادگر چه نيكوست . و بدين گونه با شرم و داد به شاهى پرداخت ، تا اين كه روزگارى بر اين بگذشت و گيسوان مشكينش به سپيدى كافور شد و رخسار همچون گل ارغوانش در پاليز خشك گشت « 1 » .