متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 827

روى نهاد « 1 » . اندرز كردن شاپور ، پسر خود را اورمزد شاپور همچنان با دادگرى و خردمندى و بلند اخترى بر تخت شاهى بود . چون سى سال و دو ماه بگذشت ، ديگر فرّ و شكوه شاه پراكنده شد . پس بفرمود تا اورمزد به پيش او رفت . آنگاه به دو گفت : ديگر روى فرزد ، زرد گشت . ليك تو شاهى بيدار باش و همواره داد كن . به هوش باش كه هرگز به شاهى اميدوار مگردى و روز و شب نامهء جمشيد را بخوان . در گيتى هيچ بجز داد و نيكى مكن و هميشه پناه كهتران و فرّ مهتران باش . به دينار خود كم بناز و بخشنده و دادگر و فرخنده باش . چون بخواهى كه بخت يار تو باشد ، هرگز بر كسى كه كم آزار است ، بانگ بلند مزن ، سراسر اين پندهاى مرا از من ياد بگير ، همچنان كه من از اردشير به ياد سپردم . شاپور ، اين بگفت و رنگ رخسارش زرد گشت و درگذشت « 2 » و دل اورمزد برنا پر از درد شد .