متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 755

گفت : اى شهريار ، اگر شبان را به جان زينهار مىدهى و دستم را به پيمان در دست مىگيرى ، همه چيز را در بارهء نژاد خود خواهم گفت . پس بايد با من پيمان ببندى كه نه آشكار و نه نهان هيچ بدىاى در گيتى بر من نيآورى . بابك كه چنين شنيد ، زبان بگشود و از يزدان نيكىدهش ياد بكرد و گفت : من از براى هيچ‌چيز بر تو گزندى نخواهم آورد و تو را دلشاد و ارجمند خواهم داشت . پس شبان به بابك گفت : اى پهلوان ، بدان كه من پسر ساسان ، نبيرهء اردشير شاه - كه او را بهمن مىخوانند - ، پسر سرافراز اسفنديار پهلوان - كه از گشتاسپ در گيتى به يادگار بود - هستم « 1 » . چون بابك اين سخن را بشنيد ، از آن چشمان روشنى كه آن خواب را بديد ، اشك بباريد . آنگاه به ساسان گفت : به گرمابه برو و در آنجا باش تا برايت جامهء شاهوارى بيآورند . پس بابك جامهء خسروانى و يك اسپ با ابزار پهلوانى بيآورد و كاخى پر مايه براى او بساخت و او را از آن سر شبانى بدانسان سرافراز كرد . چون ساسان را در آن كاخ جاى داد ، در پيش او ريدك و كنيزانى برپاى كرد و در همه چيز او را سرافراز كرد و از خواسته بىنيازش بساخت . سرانجام دختر پسنديدهء خود را نيز - كه افسر سرش بود - به دو داد « 2 » . زادن اردشير بابكان چون نُه ماه بگذشت ، از آن دختر ماه چهره كودكى همچون خورشيد تابان زاده شد . كودك همانند اردشير شهريار ، فزاينده و فرّخ و دلپذير بود . پس پدرش او را اردشير نام نهاد « 3 » و به ديدار او آرام يافت و او را در كنار خود با ناز بپرورانيد . روزگار