متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 678

گفت : خِرد با انديشهء پاكت يار بادا « 1 » . آزمودن اسكندر ، جام كيد را آنگاه اسكندر بفرمود تا آن جام زرد را پر از آب سرد كنند و بيآورند . از پگاه تا هنگام خواب پيوسته همه از آن آب با خرّمى بخوردند . ليك از براى آن خوردن ، هيچ از آن جام كاسته نشد . آنگاه اسكندر شاه به آن فرزانه گفت : اين دانش را از من نبايد نهان سازى . برگوى كه افزايش آب اين جام از براى چيست ؟ آيا از راه ستاره‌شناسى آن را چنين ساخته‌اند يا با ابزار هندوان چنين كرده‌اند ؟ فرزانه به اسكندر گفت : اى شهريار ، تو اين جام را ناچيز مپندار . زيرا اين را به ساليان بسيارى ساخته‌اند و از براى آن رنجها برده‌اند . آنگاه كه كيد اين جام را بساخت ، همهء مهتران نامور و اخترشناسان كشورهاى گوناگون شب و روز در پيش او بودند . ايشان كار اختر آن جام را نگاه داشتند و روزهاى فراوانى بدان پرداختند . اينك تو نشان اين كار را از آهن ربايى بدان . زيرا كسى آن را آهن ربا ساخته است . و اين چنين است كه نهاد آن آبكش گشته است و اين آب خوش را چون كاستى پذيرد ، از آسمان مىگيرد ، ليك چشم آدمى آن را نمىتواند ببيند . چون اسكندر گفتار آن دانا را بپسنديد و سخنانش را سودمند يافت ، به پيران شهر ميلاد گفت : من از پِى اين داد ، ديگر تا زنده باشم ، پيمان كيد را نخواهم شكست . اينك من كه اين چهار چيز را ازو يافتم ، ديگر بيش از اين چيزى نجويم « 2 » .