متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 653

يك دار براى جانوسپار و دار ديگر براى ماهيار بود . پس آن دو بدبخت را زنده بر دار كرد و سر آن شاهكُشان را نگونسار ساخت . آنگاه جنگاوران از ميان سپاه ، هر يك با سنگى در دست برفتند و ايشان را به خوارى و زارى بر دار بكشتند تا مبادا از آن پس كسى شهريارى را بكشد « 1 » چون ايرانيان بديدند كه اسكندر چگونه بر آن شاه ايران زارى بكرد ، همگى بر او آفرين كردند و او را شهريار زمين خواندند . نامه نوشتن اسكندر نزد بزرگان ايران در همان هنگام مرد بزرگى از كرمان به سوى اصفهان كه بزرگان ايران و پوشيده رويان شاه در آنجا بودند ، بيآمد و درود اسكندر را به ايشان برسانيد و همهء كار دارا را به آنها بگفت . آنگاه از سوى اسكندر گفت : همانا كه دل دوست و دشمن از مرگ شاهان دادگر ، شاد نخواهد شد . بدانيد كه امروز ، ديگر دارا من هستم و اگر او نهان شد ، من آشكارم . نيكويى من از آنچه تا كنون بوده ، فزونتر خواهد شد . پس نبايد دل خويش را از براى آن درد بيآزاريد . چه شاه و چه سپاهى ، سرانجام همهء ما مرگ خواهد بود . و اگر چه روزگار درازى بمانيم ، باز همين راه را بايد بپيماييم . اينك بنه به سوى شهر استخر بيآوريد و به پيوند با ما بنازيد . ايران همان است كه از نخست بوده پس دلشاد و تندرست باشيد .