متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 619

پس بىدرنگ رشنواد پاكيزه انديش نامه‌اى به نزد هماى نوشت و همهء آنچه را كه از داراب و آن باران و خوابگاه و جنگ او در آن رزمگاه ديده و نيز سخنانى را كه از گازر در بارهء تبنگو و گوهرها شنيده بود ، و نيز در بارهء آن آوازى كه به گوشش رسيد و اين كه چون داراب بر اسپ سوار شد ، بىدرنگ آن تاك فرو ريخت ، در نامه ياد كرد . سپس فرستاده‌اى را بسان باد روان كرد و آن گوهر سرخ را نيز به دو داد و گفت : بايد كه همچون باد به روى . فرستاده همچون باد بيآمد و آن ياكند را به نزد هماى بيآورد و آن نامه را به شاه داد و آنچه را كه از رشنواد شنيده بود ، به دو بگفت . چون هماى آن نامه را بخواند و گوهر را بديد ، اشك از ديدگانش فرو ريخت و بدانست كه در آن روز كه به دشت آمد و سپاهيان يكايك از پيش او بگذشتند ، آن جوان پهلوان و فرهمندى كه رخسارش همچون بهار و بالايش بلند بود ، كسى جز فرزند پاك و شاخ گرانمايه و فرهمند او نبوده است . پس گريان به فرستاده گفت : اكنون شاهى ديگر براى گيتى بيآمد . ليك من هرگز از انديشه تهى نبودم و از براى شاهنشاهى پر از درد بودم و دلم از گيتى پر هراس بود . زيرا كه به او ناسپاس گشته بودم . يزدان پسرى به من داد ، ولى من او را به آب فرات انداختم و اين گوهر را بر بازويش ببستم . آن پسر چون پدرش زنده نماند ، خوار شد . اكنون ايزد به نام و پِى پيروز رشنواد ، او را به من باز داد . پس گنجى از دينار فرو ريختند و مِى و مشك و گوهر برآميختند . هماى از آن گنج به هر كه نيازمند بود ، ببخشيد . آنگاه در هفتهء ديگر ، در گنج درم را باز كرد و آن گنج را به هرجا كه مىدانست در آنجا آتشكده‌اى هست و يا زند و اوستا و جشن سده در آنجاست ، ببخشيد و به هر كشورى نيز چيزهاى بسيار بپراكند . پگاه روز دهم بود كه رشنواد سپهبد با بزرگان و داراب به نزديك شاه آمدند و به هيچكس در آن باره سخنى نگفتند « 1 » .