متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 621

همانا كه تو از نژاد پهلوانانى . پس شگفت نباشد اگر دلت به جوش آيد . اينك از براى يك كار بد اين همه مخروش . پروردگار گيهان آفرين از تو خشنود و دل بدسگالانت پر از دود بادا . باشد كه اين سخن از من به يادگار بماند و هرگز كهن نگردد . هماى فرّخ كه چنين شنيد ، بر او آفرين كرد و گفت : همواره برجاى باشى . آنگاه به موبد موبدان بفرمود تا خردمندان هر كشور و نامداران و شيران سرافراز و دشنه‌گذار سپاه را نيز فراخوانند . پس به ايشان بفرمود تا به شاهى بر داراب - آن نامدار زمين - آفرين بخوانند . چون بدين سان بر تاج داراب شاه آفرين بخواندند و بر آن تخت نو گوهر بيافشاندند ، هماى آنچه كه در نهان كرده و آن اندوههاى بسيارى كه از براى آن خورده بود ، را بگفت . آنگاه گفت : بدانيد كه از بهمن شهريار هيچكس بجز او در گيتى به يادگار نمانده است . پس همگى بايد به فرمان او درآييد ، زيرا او همچون شبان است و شمايان چون رمهء او هستيد . بزرگى و تاج و شاهى از آن اوست و همگى پشت خود را بايد به دو راست نگاه داريد . چون ايشان آن شاخ نورستهء فرخنده را بديدند ، خروشى به شادى برآوردند و چندان گوهر بر داراب شهريار بريختند كه به زير آنها ناپديد گشت . گيتى از شادمانى و داد ، نو شد و هيچ‌كسى را يادى از اندوه و رنج نيآمد . آنگاه هماى به موبدان گفت : اى خردمندان نامور ، اكنون من اين تخت شاهى و گنج و آنچه را كه در سى و دو سال با رنج گرد آورده‌ام ، به او سپردم . شمايان نيز شاد باشيد و ازو فرمان ببريد و يك دَم نيز بىخواست او كارى مكنيد « 1 » .