متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 537

از آن انديشه پيوسته پيچان و رخسارش زرد بود . « 1 » آنگاه در كاخ زرّين دو تخت بنهادند و همگى دلشاد و نيكبخت بنشستند . نوازنده و ميگسار نيز به پيش آن تخت گوهر نگار بيآمد و آواى رود و ناى و سرود در دلها شادى افكند . گفتار اندر گوى زدن سياوش چون خورشيد تابنده ، راز بگشود و چهر خود را به هر جاى بنمود ، سياوش از ايوان به ميدان چوگان برفت و گِرد ميدان ، به بازى بگشت . گرسيوز نيز بيآمد و گوى بيانداخت . سياوش به سوى گوى ، روى نهاد و چنان چوگانى بر گوى بزد كه گوى ناپديد گشت . گويى آسمان ، آن را بر كشيد . آنگاه سياوش به سپاهيان گفت : ميدان و گوى و چوگان ، از آن شمايان باشد . چون پهلوانان ايران به ميدان روى نهادند ، به زودى گوى را از تركان ببردند . سياوش از آن كار ايرانيان شاد شد و بسان سروى آزاد گشت . آنگاه بفرمود تا تختى زرّين بر نهند و در ميدان پرخاش ، ژوپين بنهند . پس سواران به شتاب همچون گَرد ، به ژوپين دست بردند . سياوش و گرسيوز نيز بر تخت زر بنشسته بودند تا ببينند چه كسى هنرمندتر است و خواهد بُرد . گرسيوز به سياوش