متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 493

راه گم كرد . در دل گفت : اگر اينك سد تن از خويشان من از ميان انجمن گم گردند ، شكست بر من آيد و هيچ نيكخواهى در اين سرزمين نماند . ليك اگر گويم كه از من گروگان مخواه ، سراسر گفتار مرا دروغ پندارد . پس بايد اكنون كه او اين پيمان را بدون گروگان ، روا نمىدارد . گروگانها را به نزدش بفرستم . باشد كه اين رنج و سختىها از من بگذرد . اگر خردمند باشم بهتر از آن است كه بىخردى پيشه سازم . پس افراسياب همچنان كه رستم نام برده بود ، سد تن از خويشانش را برشمرد و ايشان را نيكويى و جامهء شاهوار بسيار داد و به سوى سياوش بفرستاد . آنگاه افراسياب بفرمود تا كوس و كارناى بزدند و سراپرده برداشتند و بخارا و سغد و سمرقند و چاچ و سپنجاب را تهى ساخت « 1 » و با سپاهيانش به سوى گنگ « 2 » رفت و ديگر هيچ بهانه‌اى نجست و درنگ نكرد . « 3 » چون رستم از رفتن او آگاه شد ، گمانش از بدها كوتاه گشت و چون گَرد به شتاب به نزد سياوش آمد و از آنچه بشنيده بود ، سياوش را نيز آگاه ساخت و گفت : اينك كه كارها راست گشت ، روا باشد كه گرسيوز باز گردد . پس بفرمود تا جامه‌اى شاهوار بيآراستند و جنگ افزار و كلاه و كمر و يك اسپ تازى زرّين ستام و يك تيغ هندى