متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 377

مىبايست ازو پديد مىآمد و از آن رو هنوز مىبايست چندى مىجنبيد و مىچريد . « 1 » ليك در آن زمان ، او را پشيمانى و رنجى سخت رسيده بود . به زارى درون آن بيشه بمانده و پيوسته به درگاه كردگار ، نيايش مىكرد . باز آوردن رستم ، كاووس را و كاووس [ در آن بيشه ] پيوسته از آن گناه كه كرده بود ، از پروردگار پوزش مىخواست . از ديگر سو سپاهيان به جستجوى او در هر جا برآمده بودند ، كه در همان هنگام رستم و گيو و توس از او آگهى يافتند . پس با سپاهيان و پيل و كوس بدانجا رفتند . گودرز پير به رستم گفت : از آن زمان كه از شير مادر بگرفته شده‌ام تا كنون فرمانروايى شاهان و بزرگان بيدار بخت بسيارى را در گيتى ديده‌ام ، ليك هرگز كسى را از كهتران يا مهتران ، چون كاووسِ خودكامه در گيتى نديدم . نه انديشه و خِرَد و دانش دارد و نه هوش و دلش بر جاى است . گويى مغز در سر ندارد . تا كنون يك انديشهء او نيز نيك نبوده است . هيچيك از نامداران پيشين هرگز آهنگ رفتن به سوى آسمان نكردند . « 2 » او همچون ديوانگان ، بىراه و انديشه است و به هر بادى كه وزد ، بدان سو شود . پس آن پهلوانان ، نكوهش كنان و پرخاش جوى و تيز به پيش كاووس رسيدند و گودرز ، او را گفت : ترا بيمارستان ، زيبنده‌تر از اين باغ و بوستان است . به هيچ كس انديشه‌هاى بيهوده‌ات را نمىگويى و هر دَم جاى خويش را به