متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 344

گفت : اى داور راستگوى ، اى آفرينندهء باد و خاك ، تو مرا بر اين نرّه ديوان ِ بىترس و باك ، پيروزى و فرّهى بده و تخت شاهنشاهى را به من تازه كن . آنگاه كاووس كلاهخود بر سر نهاد و به پيش سپاهيان نامورش بيآمد . خروش و نالهء كارناى به آسمان خاست و رستم چون پيل از جاى بجنبيد . كاووس سپهبد بفرمود تا توس ، پيل و كوس را از پشت سپاهيان به پيش آرد . آنگاه پهلوانانى چون گودرز و زنگهء شاوران « 1 » و رهّام و گرگين بيآمدند . گرازه « 2 » نيز همچون گراز با درفشى به بزرگى هشت باز « 3 » بيآمد . فرهاد و خرّاد و برزين و گيو نيز با ديگر نامداران به شتاب به كينه خواهى بدان رزمگاه آمدند . تهمتن نيز در دل سپاه جاى گرفت و زمين را به خون آن دليران مازندران بشست . گودرز و گشواد در راست سپاه بايستادند كه جنگ افزار و بنه و كوس سپاه در آنجا بود . گيو نيز در چپ جاى گرفت . پس ، از سپيده‌دم تا گاهِ فرو شدن آفتاب ، جوى خون روان گشت . همگان شرم و آيين و مِهر را از چهره بشسته بودند و گويى از آسمان ، گرز مىباريد . در هر جا توده‌اى از كشتگان بود و گياهان به مغز سر آدميان آلوده گشته بودند . از هر سو آواى نفير و كوس ، چون تندرى خروشان به آسمان خاسته بود . رستم با سپاهى گِران بدانسو كه شاه مازندران جاى داشت ، رفت . شاه مازندران جايگاه خويش رها نكرد و در آن كينه‌گاه ، پاى بيفشرد . و يكباره خودش با ديوان و پيلان پرخاش جو شمشير بركشيدند و روى به جنگ آوردند .