متن كامل شاهنامه فردوسى (شرح ميترا مهرآبادى) — صفحة 250

آمدن افراسياب به ايران زمين چون بهار فرا رسيد و دشت از گياهان پر شد . سپاهى بيكران از پهلوانان توران از سرزمين ترك و چين به سوى ايران زمين روى نهاد . چون لشگر به نزديك جيحون رسيد ، نوذر آگه شد . پس با سپاهيانش از كاخ به سوى دشت شدند و به راه دهستان روى نهادند . قارن ، سپهسالار بود و نوذر شاه در پس او روان بود . پس سراپردهء شاه را بر دشت نزديك دهستان در كنار بارو بركشيدند . از ديگر سو ، در همان زمان افراسياب آگاه شد كه سام نريمان بمرد و زال در كار ساختن دخمه براى اوست . پس از بخت خود بسيار شاد شد و دو تن از سالاران دلير سپاه را به نامهاى شماساس « 1 » و خزروان « 2 » با سى هزار سپاهى به جنگ زال به سوى زابلستان فرستاد و خود با سپاهيانش به سوى دهستان رفت . چون به دهستان رسيد ، سراپرده‌اى بر كشيد . سپاه افراسياب چهارسد هزار تن بودند كه در بيابان همچون مور و ملخ مىجوشيدند . سپاهيان نوذر شاه نيز سد و چهل هزار تن سوار جنگى بودند . شبانگاه افراسياب به هنگام خواب نامه‌اى براى پدرش - پشنگ - بنوشت كه : نيكى جستيم و اينك به چنگ آمد . همهء لشگر نوذر را اگر بشماريم ، يك جا شكار ما مىگردند . نيز بدان كه سام نيز از پسِ منوچهر در گذشت و ديگر به اين كارزار نيايد . مرا همواره در ايران زمين از او بيم در دل بود ، ليك اكنون كه او درگذشته است از ايران كينه مىجوييم . اينك زال زر در كار ساختن ستودان « 3 » براى اوست و ديگر دست و دل