فرستاده برگشت و با او بگفت * كه با جان پاكت خرد باد جفت
سپهدار هومان بيامد چو گرد * بدان تا ز بيژن بجويد نبرد
چو بشنيد بيژن بيامد دمان * بسيچيدهء جنگ با ترجمان
به پشت شباهنگ بر بسته تنگ * چو جنگى پلنگى گرازان بجنگ
زره با گره بر بر پهلوى * درفشان سر از مغفر خسروى
بهومان چنين گفت كاى باد سار * ببردى ز من دوش سر ياد دار
اميدستم امروز كين تيغ من * سرت را ز بن بگسلاند ز تن
كه از خاك خيزد ز خون تو گل * يكى داستان اندر آرى بدل
كه با آهوان گفت غرم ژيان * كه گر دشت گردد همه پرنيان
ز دامى كه پاى من آزاد گشت * نپويم بران سوى آباد دشت
چنين داد پاسخ كه امروز گيو * بماند جگر خسته بر پور نيو
بچنگ منى در بسان تذرو * كه بازش برد بر سر شاخ سرو
خروشان و خون از دو ديده چكان * كشانش بچنگال و خونش مكان
به دو گفت بيژن كه تا كى سخن * كجا خواهى آهنگ آورد كن
بكوه كنابد كنى كارزار * اگر سوى زيبد بر آراى كار
كه فريادرسمان نباشد ز دور * نه ايران گرايد به يارى نه تور
برانگيختند اسب و برخاست گرد * بزه بر نهاده كمان نبرد
دو خونى برافراخته سر به ماه * چنان كينهور گشته از كين شاه
ز كوه كنابد برون تاختند * سران سوى هامون برافراختند
برفتند چندانك اندر زمى * نديدند جايى پى آدمى
نه بر آسمان كرگسان را گذر * نه خاكش سپرده پى شير نر
نه از لشكران يار و فريادرس * بپيرامن اندر نديدند كس
نهادند پيمان كه با ترجمان * نباشند در چيرگى بدگمان
بدان تا بد و نيك با شهريار * بگويند ازين گردش روزگار
كه كردار چون بود و پيكار چون * چه زارى رسيد اندرين دشت خون
بگفتند و زاسبان فرود آمدند * ببند زره بر كمر برزدند
بر اسبان جنگى سواران جنگ * يكى بر كشيدند چون سنگ تنگ
چو بر باد پايان ببستند زين * پر از خشم گردان و دل پر ز كين
كمانها چو بايست بر ساختند * بميدان تنگ اندرون تاختند
چپ و راست گردان و پيچان عنان * همان نيزه و آب داده سنان
زرهشان در آورد شد لخت لخت * نگر تا كرا روز برگشت و بخت
دهنشان همى از تبش مانده باز * به آب و بآسايش آمد نياز
پس آسوده گشتند و دم بر زدند * بران آتش تيز نم برزدند
سپر بر گرفتند و شمشير تيز * بر آمد خروشيدن رستخيز
چو برق درفشان كه از تيره ميغ * همى آتش افروخت از هر دو تيغ
ز آهن بدان آهن آبدار * نيامد به زخم اندرون تاب دار
بكردار آتش پرنداوران * فرو ريخت از دست كنداوران