يكى تيره گرد از ميان بر دميد * بدان سان كه خورشيد شد ناپديد
جهان شد چو آبار بهمن سياه * ستاره نديدند روشن نه ماه
بقلب سپاه اندرون گيو گرد * همى از جهان روشنايى ببرد
بپيش اندرون بيژن تيز چنگ * همى بزمگاه آمدش جاى جنگ
و زان سوى با تاج بر سر تژاو * كه بوديش با شير درّنده تاو
يلانش همه نيك مردان و شير * كه هرگز نشدشان دل از رزم سير
بسى بر نيامد برين روزگار * كه آن ترك سير آمد از كارزار
سه بهره ز توران سپه كشته شد * سر بخت آن ترك برگشته شد
همى شد گريزان تژاو دلير * پسش بيژن گيو بر سان شير
خروشان و جوشان و نيزه بدست * تو گفتى كه غرّنده شيرست مست
يكى نيزه زد بر ميان تژاو * نماند آن زمان با تژاو ايچ تاو
گراينده بد بند رومى زره * بپيچيد و بگشاد بند گره
بيفگند نيزه بيازيد چنگ * چو بر كوه بر غرم تازد پلنگ
بدان سان كه شاهين ربايد چكاو * ربود آن گرانمايه تاج تژاو
كه افراسيابش بسر بر نهاد * نبودى جدا زو بخواب و به ياد
چنين تا در دژ همى تاخت اسپ * پس اندرش بيژن چو آذرگشسپ
چو نزديكى دژ رسيد اسپنوى * بيامد خروشان پر از آب روى
كه از كين چنين پشت برگاشتى * بدين دژ مرا خوار بگذاشتى
سزد گر ز پس بر نشانى مرا * بدين ره بدشمن نمانى مرا
تژاو سرافراز را دل بسوخت * بكردار آتش رخش بر فروخت
فراز اسپنوى و تژاو از نشيب * به دو داد در تاختن يك ركيب
پس اندر نشاندش چو ماه دمان * بر آمد ز جا باره زيرش دنان
همى تاخت چون گرد با اسپنوى * سوى راه توران نهادند روى
زمانى دويد اسپ جنگى تژاو * نماند ايچ با اسپ و با مرد تاو
تژاو آن زمان با پرستنده گفت * كه دشوار كار آمد اى خوب جفت
فرو ماند اين اسپ جنگى ز كار * ز پس بدسگال آمد و پيش غار
اگر دور از ايدر به بيژن رسم * بكام بدانديش دشمن رسم
ترا نيست دشمن بيكبارگى * بمان تا برانم من اين بارگى
فرود آمد از اسپ او اسپنوى * تژاو از غم او پر از آب روى
سبكبار شد اسپ و تندى گرفت * پسش بيژن گيو كندى گرفت
چو ديد آن رخ ماه روى اسپنوى * ز گلبرگ روى و پر از مشك موى
پس پشت خويش اندرش جاى كرد * سوى لشكر پهلوان راى كرد
بشادى بيامد بدرگاه طوس * ز درگاه بر خاست آواى كوس
كه بيدار دل شير جنگى سوار * دمان با شكار آمد از مرغزار
سپهدار و گردان پرخاش جوى * بويرانى دژ نهادند روى
ازان پس برفتند سوى گله * كه بودند بر دشت تركان يله
گرفتند هر يك كمندى بچنگ * چنانچون بود ساز مردان جنگ