همى پرورانيدشان سال و ماه * بمرغ و به گوشت بره چندگاه
چو نيرو گرفتند هر يك چو شير * بدان سان كه غرم آوريدند زير
ز عود قمارى يكى تخت كرد * سر درزها را بزر سخت كرد
بپهلوش بر نيزهاى دراز * ببست و بران گونه بر كرد ساز
بياويخت از نيزه ران بره * ببست اندر انديشه دل يك سره
ازان پس عقاب دلاور چهار * بياورد و بر تخت بست استوار
نشست از بر تخت كاوس شاه * كه اهريمنش برده بد دل ز راه
چو شد گرسنه تيز پرّان عقاب * سوى گوشت كردند هر يك شتاب
ز روى زمين تخت برداشتند * ز هامون بابر اندر افراشتند
بدان حد كه رويشان بود نيرو بجاى * سوى گوشت كردند آهنگ و راى
شنيدم كه كاوس شد بر فلك * همى رفت تا بر رسد بر ملك
دگر گفت ازان رفت بر آسمان * كه تا جنگ سازد بتير و كمان
ز هر گونهء هست آواز اين * نداند بجز پر خرد راز اين
پريدند بسيار و ماندند باز * چنين باشد آن كس كه گيردش آز
چو با مرغ پرّنده نيرو نماند * غمى گشت و پرها بخوى در نشاند
نگونسار گشتند ز ابر سياه * كشان بر زمين از هوا تخت شاه
سوى بيشهء شير چين آمدند * بآمل به روى زمين آمدند
نكردش تباه از شگفتى جهان * همى بودنى داشت اندر نهان
سياوش زو خواست كايد پديد * ببايست لختى چميد و چريد
بجاى بزرگى و تخت نشست * پشيمانى و درد بودش بدست
بمانده ببيشه درون زار و خوار * نيايش همى كرد با كردگار
[ باز آوردن رستم كاوس را ]
همى كرد پوزش ز بهر گناه * مر او را همى جست هر سو سپاه
خبر يافت زو رستم و گيو و طوس * برفتند با لشكرى گشن و كوس
برستم چنين گفت گودرز پير * كه تا كرد مادر مرا سير شير
همى بينم اندر جهان تاج و تخت * كيان و بزرگان بيدار بخت
چو كاوس نشنيدم اندر جهان * نديدم كس از كهتران و مهان
خرد نيست او را نه دانش نه راى * نه هوشش بجايست و نه دل بجاى
رسيدند پس پهلوانان بدوى * نكوهشگر و تيز و پرخاش جوى
به دو گفت گودرز بيمارستان * ترا جاى زيباتر از شارستان
بدشمن دهى هر زمان جاى خويش * نگويى بكس بيهده راى خويش
سه بارت چنين رنج و سختى فتاد * سرت ز آزمايش نگشت اوستاد
كشيدى سپه را بمازندران * نگر تا چه سختى رسيد اندران
دگر باره مهمان دشمن شدى * صنم بودى اكنون برهمن شدى
بگيتى جز از پاك يزدان نماند * كه منشور تيغ ترا بر نخواند
بجنگ زمين سربسر تاختى * كنون باسمان نيز پرداختى
پس از تو بدين داستانى كنند * كه شاهى بر آمد بچرخ بلند