چو چوبينه آيد بايوان شاه * هم آنگه بهرمز دهد تاج و گاه
نشيند چو دستور بر دست اوى * به دريا رسد كارگر شست اوى
بقيصر يكى نامه از شهريار * نويسد كه اين بندهء نابكار
گريزان برفتست زين مرز و بوم * نبايد كه آرام گيرد بروم
هم آنگه كه او خويشتن كرد راست * نژندى و كژّى ازين بهر ماست
چو آيد بران مرز بندش كنيد * دل شادمان را گزندش كنيد
بدين بارگاهش فرستيد باز * ممانيد تا گردد او سرفراز
ببنديد هم در زمان با سپاه * فرستيد گريان بدين جايگاه
چنين داد پاسخ كه از بخت بد * سزد زين نشان هرچ بر ما رسد
سخنها درازست و كارى درشت * بيزدان كنون باز هشتيم پشت
براند اسپ و گفت انچ از خوب و زشت * جهاندار بر تارك ما نبشت
بباشد نگردد بانديشه باز * مبادا كه آيد بدشمن نياز
چو او بر گذشت اين دو بيدادگر * ازو بازگشتند پر كينه سر
ز راه اندر ايوان شاه آمدند * پر از رنج و دل پر گناه آمدند
ز در چون رسيدند نزديك تخت * زهى از كمان باز كردند سخت
فگندند ناگاه در گردنش * بياويختند آن گرامى تنش
شد آن تاج و آن تخت شاهنشهان * تو گفتى كه هرمز نبد در جهان
چنين است آيين گردنده دهر * گهى نوش بار آوردگاه زهر
اگر مايه اينست سودش مجوى * كه در جستنش رنجت آيد به روى
چو شد گردش روز هرمز بپاى * تهى ماند زان تخت فرخنده جاى
هم آنگاه برخاست آواز كوس * رخ خونيان گشت چون سندروس
درفش سپهبد هم آنگه ز راه * پديد آمد اندر ميان سپاه
جفا پيشه گستهم و بندوى تيز * گرفتند زان كاخ راه گريز
چنين تا بخسرو رسيد اين دو مرد * جهانجوى چون ديدشان روى زرد
بدانست كايشان دو دل پر ز راز * چرا از جهاندار گشتند باز
برخساره شد چون گل شنبليد * نكرد آن سخن بر دليران پديد
بديشان چنين گفت كز شاه راه * بگرديد كامد بتنگى سپاه
بيابان گزينيد و راه دراز * مداريد يك سر تن از رنج باز
[ رفتن خسرو به روم ]
چو بهرام رفت اندر ايوان شاه * گزين كرد زان لشكر كينه خواه
ز ره دار و شمشير زن سى هزار * بدان تا شوند از پس شهريار
چنين لشكرى نامبردار و گرد * ببهرام پور سياوش سپرد
و زان روى خسرو بيابان گرفت * همى از بد دشمنان جان گرفت
چنين تا بنزد رباطى رسيد * سر تيغ ديوار او ناپديد
كجا خوانديش يزدان سراى * پرستشگهى بود و فرخنده جاى
نشستنگه سوكواران بدى * به دو در سكوبا و مطران بدى
چنين گفت خسرو بيزدان پرست * كه از خوردنى چيست كايد بدست