بدانست هرمز كه او دست خون * بيازد همى زنده بىرهنمون
شنيد آن سخنهاى بىكام را * بزندان فرستاد بهرام را
دگر شب چو برزد سر از كوه ماه * بزندان دژ آگاه كردش تباه
نماند آن زمان بر درش بخردى * همان رهنمائى و هم موبدى
ز خوى بد آيد همه بدترى * نگر تا سوى خوى بد ننگرى
[ برگشتن هرمزد از بيداد به دادگسترى ]
و زان پس نبد زندگانيش خوش * ز تيمار زد بر دل خويش تش
بسالى باصطخر بودى دو ماه * كه كوتاه بودى شبان سياه
كه شهرى خنك بود و روشن هوا * از آنجا گذشتن نبودى روا
چو پنهان شدى چادر لاژورد * پديد آمدى كوه ياقوت زرد
منا ديگرى بر كشيدى خروش * كه اى نامداران با فرّ و هوش
اگر كشتمندى شود كوفته * و زان رنج كارنده آشوفته
و گر اسب در كشت زارى رود * كسى نيز بر ميوه دارى رود
دم و گوش اسبش ببايد بريد * سر دزد بر دار بايد كشيد
به دو ماه گردان بدى در جهان * بد و نيكويى زو نبودى نهان
بهر كشورى داد كردى چنين * ز دهقان همى يافتى آفرين
پسر بد مر او را گرامى يكى * كه از ماه پيدا نبود اندكى
مر او را پدر كرده پرويز نام * گهش خواندى خسرو شاد كام
نبودى جدا يك زمان از پدر * پدر نيز نشگيفتى از پسر
چنان بد كه اسبى ز آخر بجست * كه بد شاه پرويز را بر نشست
سوى كشتمند آمد اسب جوان * نگهبان اسب اندر آمد دوان
بيامد خداوند آن كشت زار * بپيش موكل بناليد زار
موكل به دو گفت كين اسب كيست * كه بر دم و گوشش بايد گريست
خداوند گفت اسب پرويز شاه * ندارد همى كهتران را نگاه
بيامد موكل بر شهريار * بگفت آنچ بشنيد از كشت زار
به دو گفت هرمز برفتن بكوش * ببر اسب را در زمان دم و گوش
زيانى كه آمد بران كشتمند * شمارش ببايد شمردن كه چند
ز خسرو زيان باز بايد ستد * اگر صد زيانست اگر پانصد
درمهاى گنجى بران كشت زار * بريزند پيش خداوند كار
چو بشنيد پرويز پوزش كنان * بر انگيخت از هر سويى مهتران
بنزد پدر تا ببخشد گناه * نبرّد دم و گوش اسب سياه
بر آشفت ازان پس برو شهريار * بتندى بزد بانگ بر پيش كار
موكل شد از بيم هرمز دوان * بدان كشت نزديك اسب جوان
بخنجر جدا كرد زو گوش و دم * بران كشت زارى كه آزرد سم
همان نيز تاوان بدان داد خواه * رسانيد خسرو بفرمان شاه
و زان پس بنخچير شد شهريار * بياورد هر كس فراوان شكار
سوارى ردى مرد كنداورى * سپهبد نژادى بلند اخترى
بره بر يكى رز پر از غوره ديد * بفرمود تا كهتر اندر دويد