همه شهر ويران كنند از هوا * نبايد كه دارند شاهان روا
ببودند زان آگهى پر هراس * همى داشتندى شب و روز پاس
چنان بد كه روزى دو شاه جوان * برفتند بىلشكر و پهلوان
زبان برگشادند يك با دگر * پر آژنگ روى و پر از جنگ سر
بطلخند گفت اى برادر مكن * كز اندازه بگذشت ما را سخن
بتا روى برخيره چيزى مجوى * كه فرزانگان آن نبينند روى
شنيدى كه جمهور تا زنده بود * برادر ورا چون يكى بنده بود
بمرد او و من ماندم خوار و خرد * يكى خرد را گاه نتوان سپرد
جهان پر ز خوبى بد از راى اوى * نيارست جستن كسى جاى اوى
برادر ورا همچو جان بود و تن * بشاهى ورا خواندند انجمن
اگر بودمى من سزاوار گاه * نكردى بماى اندرون كس نگاه
بر آيين شاهان گيتى رويم * ز فرزانگان نيك و بد بشنويم
من از تو بسال و خرد مهترم * تو گويى كه من كهترم بهترم
مكن ناسزا تخت شاهى مجوى * مكن روى كشور پر از گفت و گوى
چنين پاسخ آورد طلخند پس * بافسون بزرگى نجستست كس
من اين تاج و تخت از پدر يافتم * ز تخمى كه او كشت بر يافتم
همه پادشاهى و گنج و سپاه * ازين پس بشمشير دارم نگاه
ز جمهور و ز ماى چندين مگوى * اگر آمنى تخت را رزم جوى
سرانشان پر از جنگ باز آمدند * به شهر اندرون رزمساز آمدند
سپاهى و شهرى همه جنگجوى * بدرگاه شاهان نهادند روى
گروهى بطلخند كردند راى * دگر را بگو بود دل رهنماى
برآمد خروش از در هر دو شاه * يكى را نبود اندر آن شهر راه
نخستين بياراست طلخند جنگ * نبودش بجنگ دليران درنگ
سر گنجهاى پدر برگشاد * سپه را همه ترگ و جوشن بداد
همه شهر يك سر پر از بيم شد * دل مرد بخرد به دو نيم شد
كه تا چون بود گردش آسمان * كرا بركشد زين دو مهتر زمان
همه كشور آگاه شد زين دو شاه * دمادم بيامد ز هر سو سپاه
بپوشيد طلخند جوشن نخست * به خون ريختن چنگها را بشست
بياورد گو نيز خفتان و خود * همى داد جان پدر را درود
بدان تندى از جاى برخاستند * همى پشت پيلان بياراستند
نهادند بر كوههء پيل زين * تو گفتى همى راه جويد زمين
همه دشت پر زنگ و هندى دراى * همه گوش پر نالهء كرّ ناى
بلشكر گه آمد دو شاه جوان * همه بهر بيشى نهاده روان
سپهر اندران رزمگه خيره شد * ز گرد سپه چشمها تيره شد
بر آمد خروشيدن گاو دم * ز دو رويه آواز رويينه خم
بياراست با ميمنه ميسره * تو گفتى زمين كوه شد يك سره
دو لشكر كشيدند صف بر دو ميل * دو شاه سرافراز بر پشت پيل