و زان جايگه شد بنزديك شاه * همى كرد مرد اندر ايوان نگاه
بزرگان چو خرّم شدند از نبيد * پرستار او خوابگاهى گزيد
سوى خوابگه رفتن آراستند * ز هر گونهيى جامهها خواستند
چو پيدا شد اين چادر مشك رنگ * ستاره برو بر چو پشت پلنگ
بكردند ميخوارگان خواب خوش * همه ناز را دست كرده بكش
چنين تا پديد آمد آن زرد جام * كه خورشيد خوانى مر او را بنام
بينداخت آن چادر لاژورد * بگسترد بر دشت ياقوت زرد
بنخچير شد شاه بهرام گرد * شهنشاه هندوستان را ببرد
چو از دشت نخچير باز آمدند * خجسته پى و بزمساز آمدند
چنين هم بگوى و بنخچير و سور * زمانى نبودى ز بهرام دور
[ بازگشتن شنگل از ايران به هندوستان ]
بيامد ز ميدان چو تير از كمان * بر دختر خويش رفت آن زمان
قلم خواست از ترك و قرطاس خواست * ز مشك سيه سوده انقاس خواست
سر عهد كرد آفرين از نخست * بران كو جهان از نژندى بشست
بگسترد هم پاكى و راستى * سوى ديو شد كژّى و كاستى
سپينود را جفت بهرامشاه * سپردم بدين نامور پيشگاه
شهنشاه تا جاودان زنده باد * بزرگان همه پيش او بنده باد
چو من بگذرم زين سپنجى سراى * بقنّوج بهرامشا هست راى
ز فرمان اين تاجور مگذريد * تن مرده را سوى آتش بريد
سپاريد گنجم ببهرامشاه * همان كشور و تاج و گاه و سپاه
سپينود را داد منشور هند * نوشته خطى هندوى بر پرند
بايران همى بود شنگل دو ماه * فرستاد پس مهترى نزد شاه
بدستورى بازگشتن بجاى * خود و نامداران فرخنده راى
بدان شد شهنشاه همداستان * كه او باز گردد بهندوستان
ز چيزى كه باشد بايران زمين * بفرمود تا كرد موبد گزين
ز دينار و ز گوهر شاهوار * ز تيغ و ز خود و كمر بىشمار
ز ديبا و از جامهء نابسود * كه آن را شمار و كرانه نبود
به اندازه يارانش را همچنين * بياراست اسپان بديباى چين
گسى كردشان شاد و خشنود شاه * سه منزل همى راند با او به راه
نبد هم بدين هديه همداستان * علف داد تا مرز هندوستان
[ بخشيدن بهرام گور ، خراج به دهقانان ]
چو باز آمد از راه بهرامشاه * بآرام بنشست بر پيش گاه
ز مرگ و ز روز بد انديشه كرد * دلش گشت پر درد و رخساره زرد
بفرمود تا پيش او شد دبير * سرافراز موبد كه بودش وزير
همى خواست تا گنجها بنگرد * زر و گوهر و جامهها بشمرد
كه با او ستاره شمر گفته بود * ز گفتار ايشان بر آشفته بود
كه باشد ترا زندگانى سه بيست * چهارم بمرگت ببايد گريست