همان دخترت شمع خاور بود * سر بانوان را چو افسر بود
ز گفتار او ماند شنگل شگفت * ز سر شارهء هندوى بر گرفت
بزد اسپ و ز پيش چندان سپاه * بيامد بپوزش بنزديك شاه
شهنشاه را شاد در بر گرفت * و زان گفتها پوزش اندر گرفت
بديدار بهرام شد شادكام * بياراست خوان و بياورد جام
بر آورد بهرام راز از نهفت * سخنهاى ايرانيان باز گفت
كه كردار چون بود و انديشه چون * كه بودم بدين داستان رهنمون
مى چند خوردند و برخاستند * زبان را بپوزش بياراستند
دو شاه دلاراى يزدان پرست * وفا را بسودند بر دست دست
كزين پس دل از راستى نشكنيم * همى بيخ كژّى ز بن بر كنيم
وفادار باشيم تا جاودان * سخن بشنويم از لب بخردان
سپينود را نيز پدرود كرد * بر خويش تار و برش پود كرد
سبك پشت بر يكدگر گاشتند * دل كينه بر جاى بگذاشتند
يكى سوى خشك و يكى سوى آب * برفتند شادان دل و پر شتاب
[ پذيره شدن ايرانيان ، شاه بهرام گور را ]
چو آگاهى آمد بايران كه شاه * بيامد ز قنّوج خود با سپاه
ببستند آذين به راه و به شهر * همى هر كس از كار برداشت بهر
درم ريختند از كران تا كران * هم از مشك و دينار و هم زعفران
چو آگاه شد پور او يزدگرد * سپاه پراگنده را كرد گرد
چو نرسى و چون موبد موبدان * پذيره شدندش همه بخردان
چو بهرام را ديد فرزند اوى * بيامد بماليد بر خاك روى
برادرش نرسى و موبد همان * پر از گرد رخسار و دل شادمان
چنان هم بيامد بايوان خويش * بيزدان سپرده تن و جان خويش
بياسود چون گشت گيتى سياه * بكردار سيمين سپر گشت ماه
چو پيراهن شب بدرّيد روز * پديد آمد آن شمع گيتى فروز
شهنشاه بر تخت زرّين نشست * در بار بگشاد و لب را ببست
برفتند هر كس كه بد مهترى * خردمند و در پادشاهى سرى
جهاندار بر تخت بر پاى خاست * بياراست پاكيزه گفتار راست
نخست از جهان آفرين ياد كرد * ز وام خرد گردن آزاد كرد
چنين گفت كز كردگار جهان * شناسندهء آشكار و نهان
بترسيد و او را ستايش كنيد * شب تيره پيشش نيايش كنيد
كه او داد پيروزى و دستگاه * خداوند تابنده خورشيد و ماه
هر انكس كه خواهد كه يابد بهشت * نگردد بگرد بد و كار زشت
چو داد و دهش باشد و راستى * بپيچد دل از كژّى و كاستى
ز ما كس مباشيد زين پس به بيم * اگر كوه زر دارد و گنج سيم
ز دلها همه بيم بيرون كنيد * نيايش بداراى بىچون كنيد
كشاورز گر مرد دهقان نژاد * بكوشيد با ما بهنگام داد