و در اين حالت باشند كه زمين شكافته شده شق شق گردد ، و چون در آسمان نگرند مانند زيت گداخته بينند ، پس شكافته گردد و ستارگان فرو ريزند ، و آفتاب و ماه گرفته شوند .
پس به اسرافيل عليه السلام فرمايد تا بار ديگر در صور دمد ، و اين نفخهء صعق باشد ، هر كه در آسمانها و زمين باشد بميرد ، مگر جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل و عزرائيل و حاملان عرش .
پس به عزرائيل عليه السلام ندا رسد كه : چه كس مانده است ؟ گويد : همين من و جبرئيل و ميكائيل واسرافيل و حملهء عرش و تو كه خداوندى و مبرّائى از وصمت زوال و فنا ، و به جبرئيل و ميكائيل خطاب آيد كه بميريد ، في الحال بميرند ، و حاملان عرش را نيز ندا رسد كه موتوا ، همه بميرند ، پس اسرافيل را گويند كه صور را به عرش ده و تو نيز بمير ، اسرافيل صور را به عرش سپارد و جان بدهد .
آن گاه ملك الموت را گويد كه ديگر مانده است ؟ گويد : بار خدايا تو عالمى كه غير از من كسى ديگر نمانده ، وى را نيز خطاب آيد كه مت كما ماتوا ، تو نير بمير چنان چه ايشان به مردند ، عزرائيل عليه السلام نيز سمت فنا پذيرد .
پس اين ندا در دهد كه
( لِمَنِ الْمُلْكُ الْيَوْمَ لِلَّهِ الْواحِدِ الْقَهَّارِ )
بعد از آن زمين را هموار سازد به حيثيتى كه اگر بيضهاى در مشرق نهاده باشد در مغرب توان ديد .
آن گاه حق تعالى به قدرت كاملهء خود چهل روز بارانى به باراند به مثال نطفهء مردان تا از بالاى زمين دوازده گز بر آيد ، و همچنان كه نباتات روئيده شود ، خلقان از آن آفريده مىشوند ، و حاملان عرش را زنده كند ، و جبرئيل و ميكائيل واسرافيل عليهم السلام را بيافريند ، و به اسرافيل گويد : كه صور بر دار ، و در دم اسرافيل