ايضاً صدوق رحمه اللَّه تعالى ايراد نموده كه : سؤال كرد اسماعيل از پدر خود امام جعفر صادق صلوات اللَّه عليه كه چه خواهد بود حال گناهگاران از ما ؟ آن حضرت فرمود :
( لَيْسَ بِأَمانِيِّكُمْ وَ لا أَمانِيِّ أَهْلِ الْكِتابِ مَنْ يَعْمَلْ سُوءاً يُجْزَ بِهِ )
.
در خلاصة المنهج در تفسير اين آيهء شريفه مسطور است كه : مروى است كه مسلمانان و اهل كتاب در مجلس با يكديگر مجتمع شدند ، و نصارا آغاز مفاخرت كردند كه پيغمبر ما قبل از پيغمبر شما مبعوث شد ، و كتاب ما پيش از كتاب شما نازل گشته ، و در بهشت نرود مگر يهود و نصارا .
مسلمانان جواب دادند كه : پيغمبر ما خاتم الأنبياء است ، و كتاب ما ناسخ كتابهاى شما است ، پس ما به بهشت سزاوارتريم ، اين آيه آمد كه
( لَيْسَ بِأَمانِيِّكُمْ )
تا آخر ، يعنى : نيست آن وعدهاى كه حق تعالى كرده به آرزوهاى شما اى مسلمانان و به آرزوهاى اهل كتاب كه به بهشت نروند مگر يهود و نصارا ، يعنى :
هيچ كار به آرزو بر نيايد ، بلكه رياضت و مشقّت بايد كشيد در ايمان آوردن ، و طاعت و عبادت و اجتناب از منهيات تا رياض بهشت يابند ، هر كه بكند كار بدى جزا داده مىشود به آن در دنيا يا در آخرت . تمّ كلام التفسير .
و حضرت امام محمّدباقر عليه السلام فرمود در حديث طويلى كه : نيست ميان خدا و ميان هيچ احدى قرابتى دوستترين خلقان به خداى تعالى ، و گرامىتر نزد او كسى است كه متّقىتر باشد و طاعت بيشتر كند ، قسم به خدا كه نزديگ نمىتوان شد به خدا مگر به طاعت ، و نيست ما را برائت از دوزخ .
و هيچ كس را بر خداى حجّت نيست ، هر كه اطاعت خداى كند ، پس او ما را دوست است ، و هر كه عاصى شود بر خداى ، آن كس ما را دشمن است ، ودريافته نشود ولايت ما مگر به پرهيزگارى و عمل صالح ، و نوح عليه السلام گفته :
( رَبِّ