احاديث بسيار وارد است .
و الحديث الرابع في المشارق : « انّ اللَّه لا يجمع بيني و بين عدوّي في محلّ واحد » اشارت است به آن كه فرزندان رسول صلى الله عليه و آله با كافران در دوزخ در نيايند ، چه جاى كافران در دوزخ است ، پس ايشان در دوزخ نباشند ، چه گمان است تو را ابو طيبهء حجّام از آشاميدن خون رسول صلى الله عليه و آله كه خوردن آن حرام است از دوزخ نجات يافت ، پس كسى كه از خون جگر و نور دو چشم و مخّ دو ساق رسول صلى الله عليه و آله منجمد باشد كى موجب دوزخ شود ، و من چنين گمان مىبرم كه اگر قطرهء خون مصطفى صلى الله عليه و آله در دوزخ اندازند همهء آتش بوستان گردد .
و نيز مروى است كه چون قيامت قائم شود ، مؤمنان با حوران مشغول شوند ، منكوحان ايشان بنالند كه : ملكا شوهران ما به ما نمىنگرند ، فرمان شود به جبرئيل كه از خونى كه از پاهاى مبارك حضرت مصطفى صلى الله عليه و آله در وقت عبادت بيرون آمدى از آن خون بر جبين هر زوجه يكان يكان نقطه بدارد ، پس هر كه از شوهران ايشان را ببيند مبتلاى محبّت ايشان شود . تمام شد كلام فاضل دولت آبادى .
و در تفسير سورهء ق ، مولانا فتح اللَّه ، تتمّهء اين حديث طويل را از تفسير ثعلبى چنين ايراد كرده كه : يا علي أما علمت أنّ من أحبّنا وانتحل محبّتنا أسكنه اللَّه تعالى معنا « 1 » .
اى على ندانستهاى كه هر كه ما را دوست دارد ، و خود را به محبّت ما نسبت دهد ، و دعوى محبّت ما كند ، حق تعالى او را جاى دهد در درجهء ما ، و با ما رفيق و مصاحب باشد ، پس اين آيه تلاوت فرموده كه
( فِي مَقْعَدِ صِدْقٍ عِنْدَ مَلِيكٍ
هامش
( 1 ) تفسير ثعلبى 6 : 46 .