و ابن شهرآشوب درمناقب آل أبيطالب ايراد نموده : إنّه لمّا سمع رسول اللَّه صلى الله عليه و آله أنّ هنداً لعنها اللَّه لمّا مضغت قطعة كبد حمزة عليه السلام ألقتها و ما ابتلعتها ، قال صلى الله عليه و آله : لو ابتلعتها لحرمت جسدها على النار « 1 » .
و در كتاب عمده صحاح الأخبار ابن بطريق ، به طريق و روايت خود اين معنا را ايراد و ذكر نموده « 2 » .
و در تفسير خلاصة المنهج در بيان آيهء
( وَ إِنْ عاقَبْتُمْ فَعاقِبُوا بِمِثْلِ ما عُوقِبْتُمْ بِهِ )
« 3 » كه در آخر سورهء نحل است ذكر شده كه : در جنگ احد چون كفّار شكم حمزه را بعد از شهادت شكافتند ، هند دختر عتبه جگر او را در دهان نهاد تا بخورد ، و در دهانش سنگ شد بينداخت ، رسول خدا صلى الله عليه و آله اين خبر دادند ، فرمود : حمزه نزد خداى از آن گرامىتر است كه بعضى از او در آتش سوزد ، چه حمزه از اهل بهشت است ، و هند از اهل دوزخ نخواست كه خون حمزه به احشاى هند مختلط شود « 4 » .
و از اين حديث مستفاد مىشود كه اين حكم نسبت به سائر بنى هاشم سيما ذرّيهء حضرت رسالت صلى الله عليه و آله كه از اهل بهشتند بنا بر جزئيت نيز متحقّق باشد ، هر چند موافق ظاهر و تقيه و صرفهء ايّام آن است كه اختصاص حكم نسبت به حمزه عليه السلام داده شود ، و إلّا باعث جسارت اهل خسارت را عادى اهل بيت نبوّت شده به خون جگر اولاد و اكباد و اقارب آن سرور .
و بعد از معرفت اين معنا ، سبقت و پيش دستى در صبغت انامل به الوان مختلفه نموده ، پا مال ايشان را به دست آويز عداوت دنيوى و رستگارى اخروى
هامش
( 1 ) مناقب ابن شهرآشوب 2 : 236 بعبارت ديگر .
( 2 ) عمدهء ابن بطريق ص 453 ح 945 .
( 3 ) سورهء نحل : 126 .
( 4 ) تفسير ثعلبى معروف به الكشف والبيان 3 : 549 ، الدرّ المنثور سيوطى 4 : 135 ، أنساب الأشراف 1 : 322 ، و مغازى واقدى 1 : 286 .