عبداللَّه عليهما السلام مروى است « 1 » .
و شك نيست كه اين شرافت عظيمى است كه حضرت حق سبحانه و تعالى در قرآن ايشان را از ذى القربى شمرده باشد ، و صاحب حق در غنيمت فرموده باشد ، وآيهء شريفهء
( ما أَفاءَ اللَّهُ عَلى رَسُولِهِ مِنْ أَهْلِ الْقُرى فَلِلَّهِ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبى وَ الْيَتامى وَ الْمَساكِينِ وَ ابْنِ السَّبِيلِ )
« 2 » نيز دالّ است بر آن كه مال غنيمتى كه حضرت حق سبحانه و تعالى از اهل قرى بر رسول خود كرامت فرموده از خدا و از رسول و از ذى القربى و مساكين و ابناء السبيل از سادات بوده است كه موافق لفظ « أفاء » نيز به طريق فيء به ايشان بر گشته ، و شركت بنى هاشم در اموال غنيمت كه از خدا و رسول است صريح است بر شرافت ايشان .
و از حضرت سيد الساجدين عليه السلام مروى است كه در تفسير آيهء شريفه فرمودند : كه مراد به ذى القربى و مسكينان و راهگذران كه در اين آيه واقع شده از ما بنى هاشماند نه غير ايشان « 3 » .
سند هشتم : در بيان صلوات بر آل محمّد
در صحيفهء مكرّمهء سجّاديه كه علما و عقلاء سلف او را ملقّب ساختند به « زبور آل محمّد ، و انجيل اهل البيت » در دعاى آن حضرت از جهت پدر و مادر خود صلوات اللَّه عليهم فرمودهاند وارد است : اللّهمّ صلّ على محمّد وآله ، كما شرّفتنا به ، وصلّ على محمّد وآله كما أوجبت لنا الحقّ على الخلق بسببه .
هامش
( 1 ) مجمع البيان 6 : 192 .
( 2 ) سورهء حشر : 7 .
( 3 ) مجمع البيان 6 : 191 - 192 .