وَ الْجِنُّ عَلى أَنْ يَأْتُوا بِمِثْلِ هذَا الْقُرْآنِ لا يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَ لَوْ كانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيراً »
« 1 » خداوند در اين آيه مثليت را همان گونه كه از خود نفى كرده
« . . . لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌ . .
. » « 2 » از قرآن نيز نفى كرده است ؛ بلكه در اين نفى و همآوردطلبى بيشتر كوشيده و عجز جن و انس را از آن آشكار ساخته است . علاوه بر اين ، بار ديگر با تصريح بر ناتوانى جن و انس ، و لو با استعانت يكديگر و جمعآورى منتهاى قدرت علمى و سخنورى خويش ، از ارائهء متنى همانند قرآن ، بر اين نفى تأكيد كرده است .
اين ترجمه شرعا محال است
اكنون با توجه به اينكه ثابت شد ترجمهء قرآن به معناى عرفى عادتا محال است ، در اثبات اينكه چنين ترجمهاى از نظر شرعى نيز محال است ، يعنى خداوند انجام آن را تحريم كرده است ، ترديدى به خود راه نمىدهيم . اين امر از 8 وجه قابل اثبات است .
1 . اسلام هر درخواستى را و لو به صورت خواهش براى انجام هر كار محالى ، چه ترجمه و چه غير ترجمه ، حرام دانسته است ، زيرا چنين عملى نوعى كار عبث و موجب تضييع وقت و صرف توان در امور بىفايده است . خداوند متعال مىفرمايد :
« . . . وَ لا تُلْقُوا بِأَيْدِيكُمْ إِلَى التَّهْلُكَةِ . .
. » « 3 » حاكم در مستدرك از پيامبر ( ص ) نقل كرده كه فرمود : « لا ضرر و لا ضرار » « 4 » و مىگويد اين حديث به شرط مسلم صحيح است . علاوه بر اين ، طلب انجام كار محال غفلت و يا جهل به سنن الهى حاكم بر هستى و به حكمت خداوند محسوب مىشود . چه خداوند بر اساس حكمت براى راحتى خلق و از سر رحمت بر بندگان خويش اسباب و مسببات را به يكديگر پيوند داده است
« . . . إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَؤُفٌ رَحِيمٌ »
« 5 » عذر بعضى از جاهلان كه برخى از امور محال را ممكن تصور كرده و انجام آن را طلب مىكنند پذيرفته است ؛ اما عذر كسى كه در ترجمهء قرآن به معناى عرفى
هامش
( 1 ) . « بگو اگر آدميان و پريان فراهم آيند تا مانند اين قرآن بيارند ، هرگز مانند آن نيارند ، هرچند برخى از آنان يار و همپشت برخى باشند » . ( اسراء : 88 )
( 2 ) . « . . . چيزى همانند او نيست . . . » . ( شورى : 11 )
( 3 ) . « . . . خود را به دست خويش به هلاكت ميفكنيد . . . » . ( بقره : 195 )
( 4 ) . المستدرك ، حاكم ، ج 2 ، كتاب البيوع : 58
( 5 ) . « . . . خداوند به مردم هرآينه رئوف و مهربان است » . ( بقره : 143 )