جدلى ميان پيامبر و دشمنان يهودش است كه فرمود :
« قُلْ إِنْ كانَتْ لَكُمُ الدَّارُ الْآخِرَةُ عِنْدَ اللَّهِ خالِصَةً مِنْ دُونِ النَّاسِ فَتَمَنَّوُا الْمَوْتَ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ . وَ لَنْ يَتَمَنَّوْهُ أَبَداً بِما قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ وَ اللَّهُ عَلِيمٌ بِالظَّالِمِينَ . »
« 1 »
اين مورد از روشنترين شواهد اعجاز و تحدى قرآن است . زيرا چگونه ممكن است مردى بزرگ در رويارويى با دشمنان خويش به خود جرأت داده آنان را در چيزى به هماوردى بخواند كه صرفا به خود ايشان مربوط مىشود و به طور طبيعى توان انجام آن را دارند ، بلكه حتى يكى از ناتوانترين افراد آنان نيز و لو به ظاهر مىتواند بگويد من آرزوى مرگ مىكنم و با گفتن اين جمله ادعاى وى را باطل كرده و بر او غالب آيند و براى هميشه از او در امان بمانند . اما هيچيك از اين امور تحقق نيافت ، و نه تنها كسى از ايشان آرزوى مرگ نكرد ، بلكه از مواجهه با پيامبر براى هميشه روى گرداندند . قرآن درباره ايشان از اين نيز فراتر رفته در ادامه آيه مذكور مىفرمايد :
« وَ لَتَجِدَنَّهُمْ أَحْرَصَ النَّاسِ عَلى حَياةٍ وَ مِنَ الَّذِينَ أَشْرَكُوا يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَةٍ وَ ما هُوَ بِمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذابِ أَنْ يُعَمَّرَ وَ اللَّهُ بَصِيرٌ بِما يَعْمَلُونَ . »
« 2 »
آيا اين دلايل مادى گواه بر آن نيست كه محمد ( ص ) مؤيّد به وحى الهى است و قرآن را از حكيمى عليم دريافت كرده است ؟
و اما درباره اعجاز بيانى قرآن بايد گفت اينكه مردمان امروز از درك و چشيدن حلاوت اسرار بلاغى و بيانى عاجزند دليل بر اين نيست كه قرآن فاقد اين وجه از اعجاز است . اين امر به جهل و عدم آشنايى مردم به زبان عربى و قواعد آن و تباهى طبع ايشان و حاكميت زبانهاى بيگانه بازمىگردد ، و به قول معروف عدم وجدان دليل بر عدم وجود نيست . به عنوان مثال ، عدم آشنايى ما با يكى از زبانهاى بيگانه موجب آن نمىگردد كه علىرغم گواهى و تأييد افراد متخصص و خبره ، آشنايى و تسلط فردى را در آن زبان
هامش
( 1 ) . « بگو اگر سراى واپسين به نزد خداوند ويژه شماست نه ديگر مردمان ، پس آرزوى مرگ كنيد اگر راستگوييد و به سبب آنچه كردهاند هرگز آرزوى آن نكنند و خدا به ( حال ) ستمگران داناست . » ( بقره : 94 - 95 )
( 2 ) . « هرآينه آنان ( جهودان ) را آزمندترين مردم به زندگى دنيا خواهى يافت و ( حتى آزمندتر ) از كسانى كه مشرك شدهاند ، هريك از آنها دوست دارد كه هزار سال عمرش دهند و حال آنكه اين عمر دراز اگر هم داده شود دوركننده او از عذاب نخواهد بود و خداوند به آنچه مىكنند بيناست . » ( بقره : 96 )